Kurt Van Eeghem is presentator, acteur en schrijver. In zijn column kijkt hij met een kritische én humoristische blik naar de samenleving. En denkt hij met veel liefde terug aan zijn mama.
Ik was zestien en wist niet beter dan dat ik ging trouwen met het meisje van mijn dromen. Er bewogen zich uitzonderlijk leuke meisjes in mijn omgeving; meisjes met wie ik ooit zo’n afspraak ‘voor het leven’ zou maken. Dat je daar eerst grondig over nadenkt, was bijkomstig; ik was jong, energiek, de hormonen stroomden door mijn lijfje. Nadenken werd overruled door fantasieën met als gevolg massa’s vervormde sokken naast mijn bed.
Van homoseksualiteit had ik amper gehoord. Het bestond ergens, maar waar? In het verborgene? Daar wilde ik niet verblijven. En toch, ik slaagde in mijn ingangsexamen aan de Studio Herman Teirlinck en wat mijn vader in een lange preek voorspelde, kwam uit: het theaterwereldje is een poel van verderf.
Er was die jongen die plots naast me lag na een vrolijk feest, zijn blik bracht mij in verwarring. Er waren spanningen waar ik niets van wist, maar die uiteindelijk in een wonderlijke uitbarsting van geluk ontploften. Alles wat ik tot dan toe had ervaren, verdween in een dichte mist. Dit was wat ik was en het was goed. Zet het uit je hoofd, dacht ik een weekend later toen ik met mijn meisje door de duinen van mijn kustdorp struinde op zoek naar een plaats waar we alleen konden zijn. Maar net daar eindigde het verhaal. Het zou geen huisje, tuintje, kindje worden maar iets anders, iets waarvan ik het taboe kende en verder niets. De uitkomst van mijn zoektocht was onvermijdelijk.
Niet dat ik meteen toegaf, tenslotte was ik normaal, gezond, aardig om te zien, best wel verstandig en dus gewoon normaal. En dat meisje was het mooiste en liefste wezen dat dit land ooit had voortgebracht. En, dacht ik, mijn ouders verdienden het niet om met een perverse artiest in wording opgezadeld te worden.
Het gezond verstand nam het bij me over. Ik werd verliefd op een jongen en we hadden het enorm naar onze zin. Dat verhaal eindigde en er kwam een andere jongen in beeld. Jongens waren als tram 4, er kwam steeds een andere. Soms moest je wat wachten in de regen, dan was het lijden omdat ik alleen achterbleef, maar na wat huilebalken sleepte ik mij naar het perron, liefdesverdriet of niet. Nu ben ik dertig jaar samen met de liefste man ten westen van de Chinese Muur, we zijn zelfs twintig jaar gelukkig getrouwd en hebben een huisje, een tuintje en wat petekinderen.
Toen ik thuis mijn eerste echte vriendje voorstelde, was ik negentien en kreeg ik van mama na een kort moment van nadenken die onvergetelijke zin cadeau: als het met liefde te maken heeft, is het goed. ’s Avonds wandelden we naar de duinen en terug thuis vond ik op de eettafel een extra kussen met een briefje erop gespeld, waarop mama had geschreven: dit ga je nu wel nodig hebben. Ik heb geen bijzondere inspanningen moeten doen om het taboe achter mij te laten. Al meteen, diep in de vorige eeuw, vond mijn mama dat het goed was.
Ik werd wereldberoemd in Vlaanderen en tijdens mijn eerste interview met Humo vertelde ik vrijuit over mijn geliefde, een jongen. Tientallen tieners penden een briefje naar de toenmalige BRT, naar het blad of naar mij om me te bedanken.
Wellicht hadden zij allen een ander soort mama dan ik. Verbleven ze in een minder tolerante omgeving of voerden ze een moeilijk gevecht met zichzelf, met de kerk, met een ander instituut of gewoon met de heersende mores.
Het taboe is nog lang niet overwonnen. Jongeren halen elkaar het bloed onder de nagels vandaan wanneer het ‘mietje’ in beeld komt. Op straat krijgen ze klappen en in tienerkamers blijft er angst. Het zelfmoordpercentage ligt aanzienlijk hoger bij wie zich uitgesloten voelt of zichzelf uitsluit omdat … ja, omdat wat? Komaan, mama’s van deze wereld, hou van je kind en maak het duidelijk met die prachtige zin: als het met liefde te maken heeft, is het goed.
Lees hier meer columns van Kurt Van Eeghem.
Heb je zelf nood aan een gesprek, dan kan je altijd terecht bij een huisvandeMens in je buurt.
Ontdek wat het vrijzinnig humanisme doet om de rechten van de lgbtqia+ community te verdedigen.
Foto Kurt Van Eeghem © Isabelle Pateer