Amber Terwingen, 26 jaar, sloeg eind 2024 een nieuwe weg in en ging aan de slag als praktijkassistente aan de Universiteit Hasselt. Ze is van nature erg geïnteresseerd in mensen en culturen en komt resoluut op voor de waarden en principes die haar na aan het hart liggen. Haar interesses en engagementen brachten haar al op prachtige, inspirerende plaatsen. We spreken elkaar in haar – ook al – nieuwe thuisstad Hasselt.
Nils Van den Bergh
Amber, kan je jezelf even voorstellen?
Amber Terwingen: Ik geef vooral politieke vakken aan de faculteit Sociale Wetenschappen. Eerst heb ik fysica gestudeerd, dan kunst en cultuurwetenschappen. Ik lees en reis graag en ben gewoon heel graag bezig. Mijn mama is van Nederland – wie weet ben ik daarom iets meer flapuit en enthousiast. Verdraagzaamheid en acceptatie zijn kernwaarden voor mij.
Wat spreekt je aan in politiek?
Amber: Tijdens mijn opleiding heb ik ingezien dat politiek alles beïnvloedt. Bijvoorbeeld, we zijn een tasje koffie aan het drinken. Waar die koffiebonen vandaan komen, dat is al politiek. Waarom werd er beslist ze in een bepaald land te halen? Was de prijs het belangrijkst of de kwaliteit? Werd er rekening gehouden met mensenrechten, invloed op het klimaat, enzovoort. Dat komt allemaal in mij op, gewoon bij een tasje koffie.
Als kind stelde ik al veel vragen. Ik denk dat mama en papa er soms gek van werden. Hoewel zij die nieuwsgierigheid ook wel hebben. Mama is vrijwilliger bij het huisvandeMens. Papa was vroeger leerkracht niet-confessionele zedenleer. We gingen samen vaak naar musea. Geschiedenis vind ik ook interessant: wat wordt er verteld en op welke manier? Toen ik studeerde, heb ik me in het kolonialisme verdiept. En ja, dat is geschiedenis, maar tegelijk nog zo actueel.
Ik heb stage gelopen in het AfricaMuseum. De interactie tussen oudere, witte mensen en de Afrikaanse diaspora was boeiend. Ik zag mensen die willen veranderen en anderen die moeilijker in die verandering konden meegaan. Ooit was het museum een symbool van kolonialisme. Nu wil het evolueren naar iets evenwichtigers, door aanpassingen in de tentoonstellingen. Op zich is dat oké. Maar het gebouw is zo impressionant, gebouwd met geld uit de tijd van koning Leopold II. Het straalt nog kolonialisme uit. In mijn masterproef heb ik aanbevelingen gedaan en een aantal daarvan zijn geïmplementeerd. Misschien wel de quick fixes, maar dat is toch fijn.
Op jonge leeftijd heb je vrijwilligerswerk op de Filipijnen gedaan. Hoe kwam je op dat idee?
Amber: In het secundair onderwijs heb ik in Spanje vrijwilligerswerk voor mensen met een mentale beperking gedaan. Toen ik nadien fysica studeerde, miste ik het menselijke. Papa kende iemand van de CURE Foundation op de Filipijnen. De organisatie vangt er meisjes op die slachtoffer van seksueel geweld zijn. Er is veel sekstoerisme, maar het gebeurt vooral online. Als ik erop terugkijk, vind ik het ongelofelijk dat ik die stap heb gezet. Ik was achttien en moest nog opzoeken waar de Filipijnen liggen.
Het klinkt confronterend en zwaar, maar het was zo’n mooie ervaring om die meisjes vol levensvreugde te zien, ondanks wat ze hadden meegemaakt. Ik werd er hartelijk ontvangen en de meisjes noemden me meteen ate, wat zus betekent. Ze zijn dankbaar voor de kansen die ze in het opvangcentrum krijgen. Op de Filipijnen gaat het helaas over generaties heen: ouders die kinderen prostitueren om aan geld te komen. Dat was heftig om te beseffen. Maar daardoor ben ik extra dankbaar voor alles wat ik heb en ook dat ik de kans had om daar te helpen.
Nu ben ik vrijwillig vertaler voor Memisa, een ngo die gezondheidszorg in een aantal landen toegankelijker maakt. Ik heb vaak het gevoel dat ik méér wil doen, dus als ik op die manier kan helpen, dan graag.
Je zet je ook in voor Amnesty International?
Amber: Toen ik in Maastricht aan de universiteit studeerde, was daar een afdeling van Amnesty International. Ik deed mee met protesten, evenementen en handtekeningen ophalen. Later begeleidde ik zelf vrijwilligers. We bespraken heftige thema’s, maar door te bekijken wat we concreet konden doen, koppelden we er iets positiefs aan. Zo was er een succesvolle actie met alle afdelingen van Nederland om de strafmaat voor verkrachting en seksueel geweld te verhogen. Nadien is er een aanpassing van de wet gekomen. Dan voel je dat je acties impact hebben.
Onlangs was ik bij een protestactie voor Gaza aanwezig. Natuurlijk denk je wel eens: wat maakt het uit? Maar als je daar met zoveel mensen staat, voel je je niet zo alleen. Als het om zulke zware onderwerpen gaat, is het belangrijk dat je weet dat er nog mensen zijn die denken zoals jij. We zijn niet machteloos.
Wat zijn voor jou bedreigingen voor onze democratie?
Amber: Het lijkt me dat veel mensen in hun bubbel leven en hun empathie bijna verloren hebben. Er is weinig verdraagzaamheid. Dat merk ik aan kleine dingen: mensen worden snel boos of zien anderen niet meer als een medemens die ook een moeilijke dag kan hebben. We leven in kleinere groepen die alleen nog maar binding met elkaar hebben. Dialoog met anderen is dan bijna niet meer mogelijk. Inclusie wordt een lelijk woord.
Tijdens mijn lessen probeer ik daartegen in te gaan. Misschien is dat het grootste fundament van wie ik ben: luisteren naar iedereen en niet meteen elke andere mening als fout zien, ook al ben ik het er niet mee eens. Tenzij het over haten gaat. We moeten meer naar elkaar luisteren, elkaar meer als mensen zien die allemaal voor het eerst leven en ook niet altijd weten wat ze moeten doen.
Het heeft er ook mee te maken dat iedereen vooral op korte termijn denkt, waardoor problemen als de klimaatverandering niet worden aangepakt. Mensen denken dan: dat is mijn probleem niet, dat is voor de volgende generatie. Maar zo werkt het niet.
Wat me eveneens zorgen baart, is dat seksualiteit en alles daarrond plots taboe lijken te worden. En rechten waar we het eens over waren, zoals abortus, dreigen in het gedrang te komen. Gelukkig zijn er ook mooie initiatieven, zoals de Pride in onder meer Brussel en Hasselt die de hele lgbtqia+ gemeenschap samenbrengt. Dat er wel nog met veel liefde met elkaar wordt omgegaan, dat geeft me dan weer hoop.
“Gewoon lief zijn voor anderen, waarom zou je dat niet doen?”
Heb je ook rolmodellen?
Amber: Als kind was ik al grote fan van Lady Gaga, omdat ze altijd zichzelf is, op haar eigen excentrieke manier. Zij is ook erg begaan met de lgbtqia+ gemeenschap.
Daarnaast heb ik pas Lumumba’s droom van Sibo Rugwiza Kanobana gelezen en nu zit ik helemaal op de ‘Lumumba-trein’. Hij zag de dekoloniale beweging als iets globaals en wilde bruggen bouwen tussen mensen die ver van elkaar stonden, ook tussen Belgen en Congolezen. Zo’n bruggenbouwer zouden we in deze wereld goed kunnen gebruiken.
En tot slot denk ik ook aan mijn recent overleden oma. Zij heeft me zoveel geleerd. Mijn oma was 93 en is altijd erg open-minded geweest, bijvoorbeeld wat de lgbtqia+ gemeenschap betreft. Ze heeft Maasmechelen zien groeien. Er kwamen Italianen en Marokkanen bij, zonder dat ze daar een probleem in zag. Dat heeft ze me ook altijd bijgebracht: acceptatie, respect en gewoon lief zijn voor anderen. Want waarom zou je dat niet doen?
Heb je zin in vrijwilligerswerk bij demens.nu/ en huisvandeMens? Lees hier meer.