In maart riep demens.nu/ via de campagne Mijn Lichaam op om brieven te schrijven naar politici om de abortuswet menselijker te maken. Duizenden mensen kropen in hun pen, en ook heel veel vrouwen deelden persoonlijke verhalen. Getuigenissen die tonen hoe hard de huidige abortuswetgeving kan zijn. Hieronder enkele geanonimiseerde fragmenten uit die brieven. We willen u waarschuwen voor de vaak zeer schrijnende verhalen.
Een vluchtelinge van nauwelijks zestien: “Het had me bijna mijn leven gekost”
“Ik was nog maar zestien toen ik na een lange, zware reis via de Balkanroute met mijn ouders in België aankwam. We waren op de vlucht. Onderweg ben ik, net als zoveel andere vrouwen, slachtoffer geworden van seksueel geweld. Dat geweld heeft geleid tot een zwangerschap.
Ik durfde het niet tegen mijn ouders te zeggen. De angst was te groot. Toen ik het niet langer kon verbergen, zat ik al in België. Maar zelfs toen ik besefte wat er gebeurde, probeerde ik het eerst zélf op te lossen. Ik had online gelezen dat je een wc-ontstopper moest drinken. Dat het je lichaam in shock zou brengen en zo de zwangerschap zou stoppen. Ik bracht het naar mijn lippen, maar de geur, de reactie van mijn lichaam… Ik begon te kokhalzen. De shock was zó hevig dat ik ervan afzag.
Dat moment, die wanhoopsdaad, bracht me uiteindelijk naar de hulpverleners in de instelling. Het was mijn laatste redmiddel, en het had me bijna mijn leven gekost.”
Een onbewust zwangere vrouw
“Ik ben de veertig gepasseerd en heb al vier prachtige kinderen. Mijn gezin was compleet, daarom had ik ook mijn eierstokken laten afbinden. Ik was er gerust in, dacht dat dat hoofdstuk afgesloten was. Financieel heb ik het niet breed, maar we redden ons.
Toen ik op een gegeven moment zwanger bleek, was het een complete schok. Door het afbinden van mijn eileiders had ik mijn menstruatie en de zwangerschapssymptomen totaal niet herkend. Ik dacht dat er iets mis was en ging naar de gynaecoloog. Ze vertelde me dat ik zestien weken ver was. Ze zei doodleuk dat het in België te laat was en stuurde me weg, zonder enige hulp of begeleiding.
Ik moest het zelf uitzoeken. Uiteindelijk vond ik een Britse ngo die me hielp. Ik moest naar Nederland reizen om een abortus te krijgen, ver na de twaalf weken grens. Ik voelde me compleet in de steek gelaten door het Belgische systeem op een van de meest kwetsbare momenten van mijn leven.”
Een misbruikte studente: “Elke dag wachten voelde alsof de grip van mijn misbruiker op mijn leven langer duurde”
“Ik werd zwanger na seksueel geweld. Ik was zwanger van mijn misbruiker. De gedachte alleen al maakte me ziek. Ik wilde het zó snel mogelijk uit mijn lichaam hebben.
De verplichte wachttijd voelde aan als een marteling. Het was extreem traumatiserend. Mijn diepreligieuze familie wist het en zette me enorm onder druk. Ze zeiden dat de zwangerschap een teken van God was, een manier om me weg te leiden van mijn ‘losbandige pad’ naar een leven van ‘puurheid’.
Ik voelde me gevangen. Elke dag wachten voelde alsof de grip van mijn misbruiker op mijn leven langer duurde. Ik wilde alleen maar vrij zijn, het achter me laten”
Een vrouw werd onder druk gezet door haar arts: “Hij pushte me”
“Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, ging ik naar de gynaecoloog. In plaats van me te helpen, gebruikte hij zijn positie om me enorm onder druk te zetten om het kind te houden. Hij pushte me, sprak me toe als een ‘moraalridder’ in plaats van als een zorgverlener.
Ik was afhankelijk van zijn zorg, maar hij misbruikte die afhankelijkheid en stapte volledig uit zijn rol als arts. Het voelde aan als een inbreuk op mijn autonomie, op een moment dat ik juist geruststelling en professioneel advies nodig had.”
Een alleenstaande moeder: “Ik heb geen geld voor een ingreep in het buitenland”
“Ik ben een alleenstaande Congolese vrouw met al twee kinderen. Toen ik zwanger werd, dacht ik dat de vader met me zou trouwen. Hij beloofde het, maar naarmate de zwangerschap vorderde, vluchtte hij weg. Hij liet me achter in een vreselijke financiële puinhoop. Onbetaalde rekeningen, schuldeisers aan de deur… Hij bleek een gokverslaving te hebben.
De sociale hulpverlening doet alles wat ze kunnen. Ik heb al begeleiders en krijg alle steun waar ik recht op heb. Maar ik heb de berekening gemaakt: in deze situatie kan ik niet voor nog een kind zorgen en tegelijkertijd goed zorgen voor de kinderen die ik al heb.
Door mijn achtergrond heb ik geen steun van mijn gemeenschap en heb ik geen geld voor een abortusingreep in het buitenland. Ik ben volledig afhankelijk van de hulp van wildvreemde mensen van een ngo om überhaupt een oplossing te vinden. Ik wil dit niet, maar ik moet mijn gezin beschermen.”
Een getraumatiseerde vrouw
“Ik schrijf deze brief omdat ik enkele jaren terug ook naar Nederland moest voor een abortus. Al heel mijn leven moet ik van mannen horen wat ik met mijn lichaam moet doen of wat zij met mij willen doen. Ik ben opgegroeid in een normaal gezin. Ik ben hoogopgeleid, heb een fijne job en twee kinderen.
Tijdens mijn studies ben ik ongewenst zwanger geraakt. De omstandigheden waarin dat is gebeurd, waren niet fijn. […] Uiteindelijk ben ik bij een dokter geweest voor advies en die zei dat ik het maar moest houden omdat abortus voorbij de 12 weken als moord gezien wordt. Ik was toen 17 weken ver. Ik wist niet waar ik naartoe moest. Mijn ouders zagen dat het niet goed met me ging en het kostte me steeds meer moeite om het te verbergen.
Op 17 oktober 2009 heb ik geprobeerd om uit het leven te stappen. Ik overleefde het maar kreeg een miskraam. Het heeft jaren geduurd voor ik terug wat kon leven.
Ik heb besloten om deze brief te schrijven omdat ik boos ben. Elke keer dat het over abortus gaat, word ik teruggegooid in de tijd. Ik moet dan altijd weer horen dat ik een slecht mens ben, of een hoer. Mij help je er niet meer mee. Maar elke keer dat ik beloftes hoor en zie dat er eigenlijk gewoon gewacht wordt tot het weer verdwijnt, denk ik aan de vrouwen die er nu in zitten. Als je mensen hoop biedt mag je die niet zomaar weggooien. Jullie spelen met levens.”
Heb je na het lezen van deze getuigenissen nood aan een gesprek, praat erover met iemand die je vertrouwt, of neem contact op met de hulplijn 1813, gratis en anoniem, 24/7 bereikbaar via www.zelfmoord1813.be of bel 1813.
Lees ook: “Wie vandaag ongewenst zwanger is, heeft geen boodschap aan uitstel” – demens.nu/