Eindpunt

Dood en verlies horen bij het leven, zeggen we zo vlotjes. Alsof dat een koud kunstje is.

Niemand kan ooit écht voorbereid zijn op de vloedgolf aan emoties die ons overspoelen op die momenten waarop we een Eindpunt ervaren. Een punt waar iets ophoudt. Er is een leven voor én na. Het leven dat je had, valt op dat moment in scherven. Een geliefde is overleden, je moeder is ongeneeslijk ziek, je beste vriend is naar de andere kant van de wereld verhuisd of je ouders gaan scheiden, je leven staat op z’n kop en je voelt je kwetsbaar.

Op die momenten van gebrokenheid begint een zoektocht. Zoeken naar grond onder de voeten, naar de scherven die nog bruikbaar zijn, naar herstel. We leven in een cultuur van volmaaktheid en we veroordelen onszelf als we afwijken van die volmaaktheid, het allemaal even niet meer ‘onder controle’ hebben en tegenslagen niet snel genoeg ‘verwerkt’ krijgen.

Daarom deze expo.

Eindpunt betekent volgens het woordenboek ‘het punt waar iets eindigt’. Voor ons, vrijzinnig humanisten, is de dood het punt waar het leven eindigt. Een visie nogal rauw op de maag voor velen, maar in die kijk schuilt eigenlijk bijzonder veel leven. We denken daardoor goed na, zoeken naar eigen antwoorden op vragen zoals ‘hoe wil ik dit leven invullen op een manier die mij het meeste zin geeft’. Een mens geeft immers zelf zin en betekenis aan dit ene leven die we hebben.

Wij geloven dat kunst kan ‘helpen dragen’ door de (h)erkenning die mensen vinden in woorden, beelden en klanken. Deze tentoonstelling voert je mee langs diverse kunstwerken -elk met een ander verhaal, elk met een andere vorm van breekbaarheid, elk met een andere verlieservaring. Met Eindpunt, hopen we inspirerend en verbindend te zijn en het taboe rond de fragiliteit van ons bestaan en de bijhorende existentiële vragen open te breken.

Bent u als school, woonzorgcentrum, crematorium, begrafenisondernemer of andere (sociale) organisatie geïnteresseerd om de expo gratis te lenen? Vul ons aanvraagformulier in.