Op zondag 5 oktober is het Dag van de Leerkracht. Voor Raymonda Verdyck, voorzitter van deMens.nu, het uitgelezen moment om de waarde van de leerkracht in onze huidige, complexe samenleving in de schijnwerpers te zetten.

Op de Dag van de Leerkracht wil ik niet alleen hulde brengen, maar ook vertragen. Want wie vandaag lesgeeft, doet dat in een wereld die versnelt, versplintert en soms verhardt. En toch blijven leerkrachten zoeken naar verbinding, naar verdieping, naar betekenis.

Ze doen dat niet met grote gebaren, maar met kleine keuzes. Een gesprek toelaten dat buiten het leerplan valt. Een leerling zien die zich onzichtbaar voelt. Een klas stil krijgen, niet alleen uit gezag maar ook uit vertrouwen. De wereld komt ongefilterd binnen in de klas. Jongeren stellen vragen over oorlog, over onrecht, over identiteit. Ze brengen hun zorgen mee, hun woede soms, hun verwarring. En leerkrachten vangen dat op. Niet om het op te lossen, maar om het dragelijk te maken.

Ik hoorde onlangs een leerkracht geschiedenis vertellen hoe moeilijk het is om het conflict in het Midden-Oosten te bespreken. “Ze willen weten wie gelijk heeft,” zei ze. “Maar ik probeer hen te laten zien dat het niet altijd zo eenvoudig is. Dat je ook kunt leren van het niet-weten.” Dat is een fundamentele les. Misschien wel de belangrijkste.

Michel de Montaigne schreef ooit dat onderwijzen geen vat moet vullen, maar een vuur moet ontsteken. Dat vuur is geen spektakel. Het is een langzaam proces. Een vonk van nieuwsgierigheid. Een gloed van inzicht. Een warmte die jongeren helpt om hun eigen weg te zoeken in een wereld vol tegenstrijdigheden. Leerkrachten zijn daarin gidsen. Ze helpen jongeren hun eigen kompas te ontwikkelen, in plaats van hen een route op te leggen. Ze leren hen dat niet alles zwart-wit is. Dat je mag twijfelen. Dat je mag veranderen van mening. Dat je mag spreken, maar ook moet luisteren.

Dat vraagt meer dan pedagogische vaardigheid. Dat vraagt wijsheid. Geduld. Aandacht. En bovenal: geloof in de ander. Op deze Dag van de Leerkracht wil ik hen bedanken. Voor hun vermogen om te blijven luisteren, ook als het moeilijk wordt. Voor hun keuze om te blijven staan, ook als de storm opsteekt. Voor hun vertrouwen in jongeren, ook als die zichzelf nog niet vertrouwen.

Want wie lesgeeft, kiest elke dag opnieuw voor de mens. En dat is misschien wel de meest hoopvolle keuze die je vandaag kan maken.