Tweehonderd dagen lang werkten  de liften in metrostation Brussel-Centraal niet. Voor rolstoelgebruikers was het een dagelijkse herinnering aan hoe ontoegankelijk onze samenleving nog altijd is. Wheelies Project, een collectief van jonge Brusselaars met een handicap, weigerde die uitsluiting stil te ondergaan. Met toeters, muziek en kleurrijke slogans maakten ze van hun boosheid een publiek statement. Precies daarom zijn zij Mensen van de Week: omdat ze een structureel probleem dat vaak onzichtbaar blijft, luid en creatief op de maatschappelijke agenda zetten. 

Het argument dat je “gewoon in het volgende station kunt uitstappen” klinkt logisch voor wie mobiel is. Maar wie een rolstoel gebruikt, weet dat een steile helling een stevige barrière kan vormen. Het toont hoe snel toegankelijkheid wordt weggezet als detail, terwijl het voor sommigen het verschil betekent tussen deelnemen en thuisblijven. 

Volgens de actievoerders is de problematiek in Brussel structureel: 60 procent van de tramhaltes en 70 procent van de bushaltes zou niet toegankelijk zijn voor rolstoelgebruikers. Op bepaalde metrolijnen kunnen ze ook niet zelfstandig opstappen. Assistentie moet bovendien 24 uur op voorhand worden aangevraagd.  

De actievoerders droegen borden in meerdere talen, waaronder Siamo tutti antivalidisti, we zijn allemaal antivalidisten. Validisme, discriminatie op basis van een handicap, is het woord dat ze nadrukkelijk in het publieke debat willen brengen. Ze kiezen daarbij niet voor medelijden, maar voor zichtbaarheid, humor en zelfbeschikking. Hun boodschap is eenvoudig: mensen met een beperking willen niet aan de zijlijn staan, maar volwaardig kunnen deelnemen aan het openbare leven. 

Met hun actie eisen ze niet alleen een werkende lift, maar hun recht op mobiliteit, zelfstandigheid, zichtbaarheid en deelname aan de samenleving. 

Ook handicaps die niet zichtbaar zijn, zorgen voor drempels. Een chronische aandoening kan betekenen dat je een zitplaats nodig hebt, onzeker bent over hoe je ’s avonds thuiskomt of telkens opnieuw je beperking moet uitleggen. De strijd voor toegankelijkheid gaat dan ook veel verder dan rolstoeltoegankelijkheid alleen. 

Wheelies Project maakt van frustratie iets collectiefs. Ze laten zien dat boosheid niet het tegenovergestelde hoeft te zijn van plezier, en dat protest ook luid, kleurrijk en verbindend kan zijn. Met hun actie eisen ze niet alleen een werkende lift, maar hun recht op mobiliteit, zelfstandigheid, zichtbaarheid en deelname aan de samenleving. 

Daarom zijn ze Mensen van de Week: omdat ze weigeren zich neer te leggen bij drempels die voor anderen nauwelijks zichtbaar zijn en omdat ze met hun creativiteit en vastberadenheid laten horen dat toegankelijkheid geen gunst is, maar een voorwaarde om volwaardig mee te kunnen doen.