Met droefheid, maar ook met diepe dankbaarheid, neemt de vrijzinnig humanistische gemeenschap afscheid van Wilfried Van der Borght. Wilfried was bijna dertig jaar lang het boegbeeld van SOS Nuchterheid, een lidorganisatie van deMens.nu. Hij kende de eenzaamheid van verslaving, maar koos ervoor die ervaring om te buigen tot een bron van steun en verbondenheid voor anderen. Zijn overlijden laat een grote leegte na bij allen die hem gekend hebben, maar zijn aanwezigheid blijft voelbaar in de vele levens die hij heeft geraakt.

Wilfried Van der Borght sprak openlijk over zijn eigen weg: het eerste glas bier op vijftienjarige leeftijd, de decennia waarin alcohol sociaal alomtegenwoordig was, en de lange strijd om los te komen uit de wurggreep van zijn verslaving. Sinds 10 juni 1997 dronk hij geen druppel alcohol meer. Zijn getuigenissen, onder meer in de VRT-docureeks Voorbij de schaamte, waren nooit puur persoonlijk, maar steeds gericht op het doorbreken van taboes. Wilfried maakte van zijn kwetsbaarheid een publieke kracht en gaf anderen de moed om hun verhaal te delen en hun schaamte te overstijgen.

Wilfried verwoordde het zelf treffend: herstellen van een verslaving is een intrinsiek eenzame opdracht maar niemand hoeft het alleen te dragen. De steun van zijn partner Greta, en later het spreken met lotgenoten, gaf hem vaste grond onder de voeten. Na een periode bij de AA vond hij zijn thuis bij SOS Nuchterheid, het vrijzinnig humanistisch initiatief voor mensen die worstelen met verslaving. Tot op hoge leeftijd bleef hij een van de bezielers van de afdeling in Aalst en begeleidde hij wekelijks de groepsgesprekken. Ook na meer dan 28 jaar nuchterheid bleven die ontmoetingen voor hem betekenisvol.

Vrijzinnig humanistisch

Wilfried maakte deel uit van de vrijzinnig humanistische wereld, waarin hij zich als vrijwilliger en bestuurslid engageerde voor vrijheid van keuze, gelijkwaardigheid en solidariteit. Hij wist dat verslaving vaak leidt tot sociaal isolement, en dat herstel pas mogelijk wordt in een gemeenschap die luistert zonder oordeel. In zijn inzet gaf hij concreet vorm aan een humanistisch ideaal: mensen ondersteunen in hun autonomie, terwijl ze tegelijk gedragen worden door verbondenheid.

In een interview zei hij ooit: “Stoppen met drinken heeft me een mooi spiegelbeeld cadeau gedaan. Vroeger zag ik daar een onbetrouwbare, wanhopige man, onmogelijk om van hem te houden. Nu zie ik een eerlijk, door het leven gelooid gezicht. Een echtgenoot, een vader, een opa.” Zoals hij het zelf samenvatte: “Nuchterheid is niet alleen stoppen met drinken, het is leren leven in eerlijkheid en verbondenheid.”

Wilfried was een man van engagement en overtuiging. Hij luisterde aandachtig, sprak doordacht en handelde vanuit een diep gevoel voor menselijkheid en rechtvaardigheid. Hij schuwde moeilijke gesprekken niet en bleef tot het einde geïnteresseerd in wat mensen verbond. Zijn overlijden laat een leegte achter binnen SOS Nuchterheid en in de bredere vrijzinnig humanistische gemeenschap. Maar zijn erfenis is helder. Nuchterheid is meer dan onthouding: het is een levenshouding van zorg, eerlijkheid en solidariteit. Wilfried toonde dat een mens niet gedefinieerd wordt door zijn verleden, maar door de manier waarop hij anderen helpt hun toekomst vorm te geven.