Een moderne J’accuse hoeft niet uit Parijs te komen. Soms ontstaat ze gewoon in een klaslokaal in Koekelberg, geschreven door vier jongeren die de Brusselse politieke stilstand aanklagen en weigeren nog langer te wachten tot volwassenen hun verantwoordelijkheid opnemen. Jolente Nuyttens, Mélania Cilinghir, Carlos Vander Stichele en Sabrine Achkour, leerlingen van Atheneum Campus Comenius, zijn onze Mensen van de Week omdat ze iets doen wat te weinig gebeurt: ze spreken de macht aan met helderheid, empathie en morele urgentie.

Brussel in stilstand, jongeren in beweging

Brussel zit al bijna zeshonderd dagen zonder volwaardige regering. Voor velen is dat een abstract cijfer in een nieuwsbericht. Voor deze vier jongeren is het dagelijkse realiteit. Ze zien de gevolgen in hun straten, op hun pleinen, in de gezichten van mensen die tussen de plooien vallen. Carlos volgt de politieke impasse zeer goed. “Zestien miljard schuld, een begrotingstekort van 1,6 miljard. En niemand die beweegt.”
Zijn verontwaardiging is geen puberale boosheid, maar een scherp politiek bewustzijn dat pijnlijk contrasteert met de stilstand van de volwassenen die het beleid bepalen.

“Ik zeg het luid en duidelijk”

Sabrine schrijft met een ernst die je niet vaak ziet bij zeventienjarigen. “Ik zeg het luid en duidelijk: het heeft lang genoeg geduurd. De wereld staat onder spanning. Dit is geen tijd voor lafheid, geen tijd voor spelletjes, geen tijd voor stilzwijgen.” Ze ziet hoe de stad afglijdt terwijl de politiek verlamd blijft. “Als politici geen oplossingen vinden, gaan mensen op zoek naar simpele antwoorden. We zijn Brussel aan het verliezen. Ik zie te veel dakloosheid, te veel problemen, en de regering doet niets.” Haar brief is een opsomming van wat ze dagelijks ziet: jongeren die problemen dragen die ze nooit zouden mogen hebben.
“Wij zijn de stem van mensen die geen stem hebben. Ik wil verandering. Deze brief is onze laatste hoop.”

Menselijkheid als kompas

Jolente woont in Molenbeek, vlak bij een drugs-hotspot. Haar blik vertrekt onvoorwaardelijk vanuit menselijkheid en empathie.
“Dat zijn geen problemen, dat zijn mensen,” zegt ze. “Ze mogen niet weggestoken worden. Ze moeten geholpen worden.” Wat haar het meest frustreert, is de eindeloze cyclus van symptoombestrijding: politie ruimt op, de volgende dag begint alles opnieuw. “Zonder regering verandert er niets structureels. Mijn brief is ook een manier om een stem te zijn voor anderen die niet gehoord worden.”

Basisrechten die verdwijnen

Mélania richt haar aandacht op iets wat bijna niemand benoemt: het schrijnende tekort aan openbare toiletten.
“Openbare toiletten zijn een basisrecht,” zegt ze. “Maar ze worden gebruikt als schuilplek, wasruimte of drugsplek. Daardoor zijn ze onbruikbaar. En het ergste is dat we dit normaal zijn gaan vinden.” Voor haar is het duidelijk: jongeren mogen niet voortdurend in onaangename of onveilige situaties terechtkomen. “We staan niet machteloos. We mogen dit niet blijven accepteren.”

De opdracht die ze kregen, schrijf een brief aan de politiek, maakte hen niet hoopvoller. Integendeel. Sabrine: “Politiek draait om imago’s. Wie heeft het beste profiel? Maar politici hebben het leven van mensen in handen. Wereldwijd zie je dat ze dat niet beseffen.” Sabrine spreekt vaak met daklozen. “Ze worden steeds met meer. En niemand kijkt nog naar hen. Dat maakt me zo teleurgesteld.”
Voor Carlos is een eventuele regeringsvorming geen triomf. “Als er een regering komt, is dat geen overwinning, maar verlies van gezicht voor elke politicus, elke partij. Onze brieven zijn een aanklacht tegen de verkleutering van de politiek”

Deze week worden hun brieven verstuurd naar Brusselse politici. Als herinnering dat democratie niet alleen leeft in parlementen, maar ook in klaslokalen, op pleinen, in de ogen van jongeren die weigeren cynisch te worden.

Vier jongeren uit Koekelberg die de politiek aanspreken op haar verantwoordelijkheid, dat zijn onze Mensen van de Week.
Ze tonen wat humanisme in actie is: zien wat misloopt, weigeren te zwijgen, en geloven dat woorden nog steeds iets kunnen veranderen.

Lees hier meer in Bruzz