In de VRT-reeks Oh My God! gaat presentatrice Sarah Mouhamou op zoek naar zingeving en levensbeschouwing bij jongeren. Eén van hen is Mauri Thys (23), studente Bestuurskunde en Publiek Management in Gent. Ze gelooft niet in een god, maar in de mens. Voor haar is vrijzinnig humanisme geen abstracte overtuiging, maar een dagelijkse praktijk van kritisch denken, verdraagzaamheid en zelfbeschikking.

Hoe kwam je bij het programma terecht?
De makers van Oh My God! vroegen me om mee te denken over het concept. Een jaar later kreeg ik plots de vraag of ik zelf wilde deelnemen. Dat had ik nooit verwacht, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het was een kans om mijn verhaal te delen, maar ook om in gesprek te gaan met jongeren uit heel andere levensbeschouwelijke tradities.

Wat betekent vrijzinnig humanisme voor jou persoonlijk?
Voor mij is het een logische manier van leven. Ik geloof niet in een god of een hiernamaals, maar ik geloof wel in waarden die het leven voor iedereen draaglijker maken. Kritisch nadenken, jezelf mogen ontdekken, verdraagzaam zijn tegenover anderen, zorg dragen voor elkaar — dat zijn voor mij geen idealen, maar dagelijkse keuzes. Vrijzinnig humanisme is geen dogma, het is een houding.

Was het moeilijk om dat uit te leggen in het programma?
Ja, soms wel. Vrijzinnig humanisme is minder zichtbaar dan religies met rituelen en structuren. Het idee dat je een levensbeschouwing kunt hebben zonder geloof in een hogere macht, is voor sommigen vreemd. Maar ik heb geprobeerd om mijn persoonlijke invulling ervan helder te maken. En ik merkte dat het bij veel kijkers juist vragen oproept die de moeite waard zijn.

Hoe was het om in gesprek te gaan met jongeren uit andere levensbeschouwingen?
Dat was intens. We hadden soms pittige discussies, zeker over thema’s als seksualiteit en gender. Ik ben queer en polyamoureus, en dat botst met de religieuze overtuigingen. Er werd met cijfers gegooid over transpersonen die ‘terugkeren’, alsof dat het hele verhaal is. De positieve ervaringen werden genegeerd. Dat was confronterend, maar ook leerzaam.

Voelde je je soms alleen in je visie?
Ja, ik was de enige zonder religie. Gelukkig was er veel openheid, zeker bij Pieter, die katholiek is maar heel progressief. Hij begreep mijn visie en steunde me. Dat was waardevol. Het toont dat dialoog mogelijk is, zelfs over gevoelige thema’s. En dat je elkaar kunt vinden in gedeelde waarden, zelfs als je vertrekpunt anders is.

Is het soms makkelijker om mét een god te leven dan zonder?
Dat is moeilijk te zeggen. Gelovige jongeren halen veel kracht uit hun geloof. Ze hebben een pad, een structuur. Maar ik mag mezelf ontdekken, fouten maken, herontdekken. Dat geeft ook vrijheid. Ik denk dat beide wegen hun eigen uitdagingen hebben.

Hoe kijk je naar de rol van vrijzinnig humanisten in maatschappelijke debatten?
Ze doen belangrijk werk. Ze kaarten ethische thema’s aan zoals abortus, euthanasie en discriminatie. Dat gebeurt te weinig. Ik waardeer dat ze niet alleen praten, maar ook handelen. Vrouwen helpen die in België geen abortus kunnen krijgen, bijvoorbeeld. Dat is zó nodig. Het gaat om mensenrechten, om zelfbeschikking. En het gebeurt nog veel te weinig.

Je schrijft een thesis over discriminatie van transpersonen op de arbeidsmarkt. Waarom dat thema?
Omdat het me raakt. Mensen verbergen hun identiteit om geaccepteerd te worden. Dat is zwaar. Ik wil bijdragen aan meer bewustzijn en acceptatie. En dat begint bij het gesprek. Ook in mijn eigen familie heb ik gemerkt dat openheid werkt. Door uit te leggen, door te praten, veranderde hun blik. Dat is hoopgevend.

Wat hoop je dat mensen meenemen uit jouw aflevering?
Dat vrijzinnig humanisme een volwaardige levensbeschouwing is. Dat het gaat om waarden die iedereen kan delen. En dat we verdraagzaamheid kunnen vergroten door gewoon met elkaar te praten. Niet vanuit overtuiging, maar vanuit nieuwsgierigheid en respect.

Voel je dat sommige van die waarden vandaag onder druk staan?
Zeker. Als je kijkt naar het politieke landschap, zie je hoe snel het kan kantelen. Er is meer onverdraagzaamheid, meer polarisatie. Dat maakt het des te belangrijker om te blijven spreken, te blijven verbinden. Vrijzinnig humanisme is geen luid instituut, maar het heeft wel een stem. En die moet gehoord worden.

Tot slot: hoe zie je jouw toekomst als vrijzinnig humanist?
Ik denk dat het altijd een deel van mijn leven zal blijven. Niet als etiket, maar als kompas. Ik wil blijven nadenken, blijven verbinden, blijven bijdragen. En hopelijk ook anderen inspireren om datzelfde te doen.