Open brief
Lieve Flour
16 november 2026
Lieve Flour schreef ‘Ik werd kamer 235’ en komt op voor patiëntenrechten. Ook in het debat over de uitbreiding van de euthanasiewetgeving heeft ze een heldere mening. Lees hieronder haar open brief.
Twee jaar geleden kreeg ik als tachtigjarige te horen dat ik een agressieve borstkanker had. Bewust heb ik gekozen voor een bilaterale amputatie met behoud van de okselklieren en zonder nabehandeling. Gelukkig vond ik een arts die mijn argumenten gegrond genoeg vond en mijn besluit respecteerde. Na de amputatie bleek dat er al kwaadaardige cellen zaten in de wand van een bloedvat en binnenin een lymfevat. Dat heb ik gewoon geaccepteerd en ik leef gewoon verder, zelfs met plezier en zonder angst voor wat er misschien komt, maar misschien ook niet.
Dankzij die houding heb ik alleen de hoogstnodige ‘kwalitijd’ afgegeven. Tenslotte weet ik op mijn leeftijd niet of ik voor een verdere behandeling wel kwantiteit terugkrijg, laat staan kwaliteit. Diagnostisch word ik, in overleg met mijn oncoloog, geregeld opgevolgd, maar nog steeds met als afspraak dat ik niet behandeld word.
Wat mij wel beangstigt, is wat er kan gebeuren als ik zou hervallen of uitzaaiingen zou krijgen. Ik heb nu al besloten dat ik ook dan zou blijven kiezen voor een diagnostische opvolging zonder bijkomende behandeling, tenzij comfortzorg om de pijn of andere ongemakken te dempen. Wordt dat voor mij ondraaglijk, dan zou ik het liefst kiezen voor euthanasie.
Helaas weet ik dat niet alle artsen dat zouden respecteren wanneer zij oordelen dat enige behandeling nog mogelijk is. Zoals prof. Distelmans ook herhaalt: alleen de betrokkene weet of het lijden ondraaglijk is.
Als de patiënt de behandeling weigert en bij zijn keuze voor euthanasie blijft, gaan sommige ziekenhuizen en bepaalde artsen zover dat ze de patiënt als het ware gijzelen door hem of haar te beletten nog naar huis te keren tussen het moment van de beslissing om niet verder behandeld te worden en de uitvoering van de euthanasie. Het argument dat soms gehanteerd wordt, is dat de patiënt vanaf dat moment een gevaar voor zichzelf is. Alsof iemand in die omstandigheden zou kiezen voor een onveilige, onzekere en risicovolle manier om het eigen leven te beëindigen. En dan heb ik het nog niet over de maatschappelijke kost wanneer een bed bezet wordt door iemand die niet meer in het ziekenhuis hoort te liggen.
Voor euthanasie kiezen, is in de overgrote meerderheid van de gevallen een zorgvuldig en langdurig overwogen besluit. Ik word ouder, daar bestaat geen medicijn tegen. In alle denkbare omstandigheden wordt mijn toekomst steeds korter en mijn verleden langer, worden mijn lichaamsprocessen steeds onbetrouwbaarder en worden mijn zintuigen steeds vager, omdat ik minder van mijn omgeving ervaar. Vroeg of laat ga ik sowieso dood. Eis dan ook niet van me dat ik elke vezel en elke cel verslijt eer ik mag vertrekken. Dat doe je niet met een hond, dat doe je zelfs niet met een auto.
Ik ben maar een mens. Niet meer, maar vooral ook niet minder.
Heb je zelf nood aan een gesprek over een waardig levenseinde en euthanasie, dan ben je altijd welkom bij een huisvandeMens bij jouw in de buurt. Maak hier een afspraak.
Wij gebruiken cookies om onze website goed te laten functioneren en om inzicht te krijgen in het gebruik van de site. Door op "Accepteren" te klikken geef je toestemming voor het gebruik van alle cookies. Je kunt je voorkeuren op elk moment aanpassen.