Terwijl Duitsland zich in de storm van politieke debatten en verkiezingsstrijd bevindt, blijft één vraag overeind: welke verantwoordelijkheid dragen beleidsmakers tegenover de generaties van morgen? Klimaatactiviste, geologe en auteur Luisa Neubauer (30) stelt die vraag al jaren luid en duidelijk. Als een van de bekendste gezichten van de klimaatbeweging herinnert ze politici én burgers eraan dat een samenleving niet alleen naar de korte termijn kan kijken. Wie vandaag beslist, bepaalt mee hoeveel vrijheid en levenskwaliteit toekomstige generaties overhouden.

“Want net nu de wereld in brand staat, versoepelt de Europese Commissie de Green Deal en zet Donald Trump harder dan ooit in op fossiele energie. Echte klimaatontkenning valt sinds deze zomer niet meer vol te houden, maar ze is vervangen door iets wat net zo destructief is: klimaatrelativering,” zei Neubauer deze week in Humo. Die vaststelling vormt de kern van haar boodschap: zelfs nu de gevolgen van de klimaatcrisis overal zichtbaar zijn, blijft het politieke en maatschappelijke antwoord opvallend lauw.

Neubauer raakte in 2018, in het zog van Greta Thunberg, betrokken bij de klimaatmarsen in Duitsland en groeide uit tot een van de prominente stemmen van Fridays for Future. Maar haar activisme beperkt zich niet tot straatprotest. In 2021 schreef ze samen met andere jonge klimaatactivisten geschiedenis met de zaak Neubauer vs. Duitsland voor het Duitse Constitutionele Hof.

De rechters oordeelden dat de Duitse klimaatwet onvoldoende rekening hield met de vrijheidsrechten van toekomstige generaties. Door een groot deel van de noodzakelijke CO₂‑reducties door te schuiven naar de periode na 2030, zou de overheid jongeren later kunnen opzadelen met veel ingrijpendere maatregelen. Het Hof verplichtte Duitsland daarom om zijn klimaatdoelen aan te scherpen, een internationaal precedent voor intergenerationele rechtvaardigheid.

Ook in haar boek Stel dat we moedig zijn onderzoekt Neubauer waarom er, ondanks decennialange wetenschappelijke kennis, zo weinig verandert. Ze kijkt naar politieke en economische belangen, maar ook naar de maatschappelijke weerstand tegen verandering. Waarom is het zo moeilijk om in beweging te komen wanneer de feiten zo duidelijk zijn?

Voor Neubauer ligt een deel van het antwoord in onze verbeelding. Klimaatactie hoeft volgens haar niet alleen te draaien om wat we moeten opgeven, maar ook om het soort samenleving dat we kunnen opbouwen: leefbaar, rechtvaardig en aantrekkelijk, zonder afhankelijkheid van fossiele brandstoffen.

“We moeten radicaal nieuwe dromen creëren. Maar niet door mensen dingen te ontzeggen (…) De groene beweging moet niet alleen een moreel júíst leven propageren, maar vooral ook een goed en plezierig leven.”

In een politiek klimaat waarin de tegenstellingen verharden en klimaatactivisten steeds vaker bedreigd worden, blijft Neubauer pleiten voor moed, solidariteit en democratische weerbaarheid. De strijd tegen de klimaatcrisis staat volgens haar niet los van de strijd voor mensenrechten en de democratische rechtsstaat.

Want de vraag die onder haar hele verhaal ligt, is eenvoudig maar fundamenteel: welke wereld laten we achter voor wie na ons komt?