Schrijfster en theatermaker Pascale Platel denkt na over het leven. Over hoe ze moet omgaan met de onmenselijkheid en oorlog in de wereld. Wat zou het geven als een kinderspel zich viraal verspreidt als een TikTok-uitdaging …
Ik was vroeger trots op het feit dat ik het nieuws op televisie moedwillig negeerde. Ik hoefde niet te kijken, ik wist dat ik er niet gelukkig van werd, integendeel. De confrontatie met al dat zinloos geweld maakte me triestig en gaf mij een schuldgevoel omdat ik niets deed om al dat onrecht tegen te houden. Als ik het nieuws iedere dag oversloeg, kon ik zeggen dat ik het ‘niet geweten heb’. Maar nu is het anders want, terwijl ik me voorbereid op mijn deelname aan een actualiteitsprogramma, voel ik mij gedwongen om elke dag het nieuws te volgen. Ik zit in mijn zetel en ik kijk ernaar. Ik zie het gebeuren, ik hoor de geluiden, ik ruik en voel de oorlogen mijn huiskamer binnendringen en ik fluister ‘Stop. Toe, stop nu toch.’
Rond mijn 13de speelden mijn zus en ik bijna ieder weekend op het Baron Cyriel Buyssepleintje of op dat andere graspleintje waarvan ik de naam niet meer weet. Het was dé ontmoetingsplek voor al onze vriendjes en vriendinnetjes en ‘Oemba Oemba’ was ons favoriete spel. Aan de éne kant van het plein stonden de meisjes en aan de andere kant de jongens. We zongen eerst samen het liedje: ‘Oemba, Oemba is gekomen, heeft een meisje meegenomen, maar hij zal er niet om treuren, om een ander mee te sleuren.. lalalalala lalalalala… En op het moment dat het startsignaal klonk, begon de race voor de meisjes om het plein over te steken zonder gevat te worden.
Als een jongen je te pakken kreeg, smeet hij je met een smak op de grond en ging bovenop je zitten met je armen wijd gespreid. Dan kwam de grote vraag: ‘Op wie ben jij verliefd? Antwoord nu!!’ Als het antwoord toevallig de naam van je belager was en de verliefdheid was wederzijds dan kreeg je een kus op je mond. Zoniet mocht je afdruipen. Soms liep het spel serieus uit de hand en om ongelukken te voorkomen, hadden wij, meisjes, een regel, een soort slimme ontsnappingsroute bedacht. Als je met je vingers een vredesteken maakte en ‘Tweeds’ riep, kon je jezelf bevrijden. En goh, wat ik nu ga schrijven, is naïef, ik weet het, maar soms, in gedachten, zie ik voor me hoe de ‘Tweeds’-regel de wereld verovert. Stel je voor dat, in een intense confrontatie, of het nu is tussen soldaten, burgers, kinderen, vrouwen of mensen in ‘t algemeen, iedereen ‘Tweeds’ kan roepen terwijl ze het vredesteken maken. Ik droom ervan dat dit idee zich verspreidt als een virale TikTok-uitdaging en dat mensen over gans de wereld het omarmen en toepassen. Zou dat…? Wat zou dat geven?
Pascale Platel
Lees ook:
Pascal Platel en Warre Borgmans maken ‘Vrede is de mooiste kleur’