Rita Mulier was een pionier van de vrouwenbeweging in België en een centrale figuur binnen het feminisme van de tweede golf in Vlaanderen. Ze speelde ook een rol in de strijd voor het recht op abortus. Ze combineerde haar juridische achtergrond met een sterk maatschappelijk engagement om de positie van vrouwen in zowel de privésfeer als de publieke ruimte te verbeteren.

Mulier doctoreerde in 1957 in de rechten aan de KU Leuven. Tijdens haar studententijd werd zij geconfronteerd met duidelijke vormen van genderdiscriminatie: vrouwelijke studenten waren sterk in de minderheid en werden verplicht op de eerste rijen van de aula te zitten.

Een van de speerpunten was de legalisering van abortus, een strijd die Mulier jarenlang mee vormgaf en die uiteindelijk in 1990 werd beslecht.

In 1972 stond Mulier mee aan de wieg van het Vrouwen Overleg Komitee (VOK), waarvan zij de eerste voorzitter werd. Het VOK, vandaag Furia,  groeide onder haar leiding tot 1983 uit tot een pluralistisch platform dat vrouwen uit uiteenlopende ideologische hoeken samenbracht. Een van de speerpunten was de legalisering van abortus, een strijd die Mulier jarenlang mee vormgaf en die uiteindelijk in 1990 werd beslecht. Ook de legalisatie van anticonceptie in 1973 was een mijlpaal waarvoor zij zich onvermoeibaar inzette. Mulier was uniek omdat zij als christelijk geïnspireerde feministe een brug sloeg naar radicalere kringen. Zij streefde naar progressieve frontvorming over partijgrenzen heen om de juridische en maatschappelijke positie van de vrouw, inclusief het recht op een medisch verantwoorde abortus, te verbeteren.

Eveneens in 1972 organiseerde ze de eerste Nationale Vrouwendag in Brussel, met Simone de Beauvoir als eregast. De onverwachte opkomst van 10.000 bezoekers maakte van dit evenement een belangrijk moment in de geschiedenis van de Belgische vrouwenbeweging.

Mulier bleef daarnaast decennialang actief binnen de Kristelijke Arbeiders Vrouwengilde (KAV), het huidige Femma.

Van 1991 tot 1996 was zij de eerste emancipatieambtenaar van de Vlaamse Gemeenschap. In deze functie legde zij de basis voor het gelijkekansenbeleid, werkte zij aan maatregelen tegen grensoverschrijdend gedrag en zette zij kinderopvang op voor overheidspersoneel.

Voor haar werk ontving Mulier in 1981 de Marie Popelinprijs. In 2002 werd zij benoemd tot barones.

Haar memoires, Dwars en loyaal (1999), bieden een overzicht van haar veertig jaar durende inzet voor rechtvaardigheid en gelijkwaardigheid.

Rita Mulier overleed op 20 april 2026 op 91‑jarige leeftijd en laat zes kinderen na.