Een fotograaf met een bijzonder oog voor mensen geeft ons een blik door de lens. Zo ook Emma Braeckevelt. Als straatfotograaf heeft ze haar camera altijd op zak. Ze fotografeert wat ze ziet, eerlijk en zonder pose.

Emma Braeckevelt (31) woont in Sint-Jans-Molenbeek en is straatfotograaf en laatstejaarsstudente fotografie aan de LUCA School of Arts in Brussel. Connectie is de rode draad in haar werk. Elk beeld begint bij een ontmoeting, een gesprek, een moment van wederzijdse erkenning.

Met haar camera trekt ze dagelijks door de Brusselse straten op zoek naar de stille menselijkheid van het alledaagse: iemand die dagdroomt op de tram, dakloze mensen die deel uitmaken van het stadsleven, onbekenden die ze onderweg ontmoet. Ze fotografeert wat ze ziet, eerlijk en zonder pose. Haar achtergrond in de psychiatrische zorg gaf haar een bijzondere antenne voor kwetsbaarheid, een empathie die verweven zit in elk beeld dat ze neemt.

Emma: “Florentina, 86 jaar, met Italiaanse roots. We spraken elkaar op het terras van Le Petit Lion op een frisse winteravond onder een gedeelde sigaret en een pot koffie – voor mij een pint. Ze vertelde me dat ze de oorlog nog had meegemaakt. Gaf me een compliment over mijn baret, waarna ik opmerkte dat hij haar ook goed zou staan. Na het passen heb ik haar gezegd dat ze hem mocht houden. Ze was heel content. Ik bleef bij haar wachten tot de taxi haar kwam ophalen, zodat ze veilig thuis raakte.”

Emma: “Deze prachtige man ontmoette ik ook in Le Petit Lion. Zijn naam ontsnapt me even. Hij dronk binnen een koffie en rookte zijn pijp. Ik merkte hem op en ging ogenblikkelijk naar hem toe. Ik vroeg hem om een portret en hij stemde ermee in. We praatten niet veel, hij zette zich buiten en keek zelfverzekerd in de camera. Ik vroeg hem of hij de beelden wilde ontvangen, hij bedankte me vriendelijk.”

Emma: “In de zomer kwam ik een man tegen die lag te slapen op het Poelaertplein, aan de ingang van de ondergrondse parking. Ik passeerde een aantal keer, keek of hij nog ademhaalde en besloot een portret te nemen van zijn voeten die uit zijn slaapzak piepten.”

Emma: “De man die ik op tram 82 ontmoette toen zijn kookwekker luid afliep in een stille tram. Hij haalde hem uit zijn jas, zette hem af en ik keek hem nieuwsgierig aan. Hij legde me uit dat hij al een uurtje buiten was geweest. We glimlachten naar elkaar en hij deed er nog een uurtje bij. Ik vroeg hem voor een portret, aangezien ik de kookwekker als tijdsaanduiding heel poëtisch vond.”