Sophie (51) leeft al zo’n dertig jaar met een depressie. Ze doorliep verschillende therapieën, probeerde verschillende medicijnen en ging bij heel wat hulpverleners langs. Zeven jaar geleden ontdekte ze dat ze ook bij het huisvandeMens terechtkon voor een gesprek. Sindsdien vormt het voor haar een rustpunt wanneer het moeilijk gaat. “Hier heb ik het gevoel: ik ben iemand.”

Al jaren doet Sophie mee aan de verkoop van plantjes voor Kom op tegen Kanker in het Vrijzinnig Centrum Mozaïek in Kortrijk. Daar ontdekte ze dat ze een deur verder, in het huisvandeMens, terechtkon voor een gesprek. “Ik sukkel eigenlijk al heel lang, zo’n dertig jaar, met een depressie. Ik heb al heel wat therapieën doorlopen, heel wat dokters gezien en heel wat medicatie geprobeerd. En ik dacht: ik vraag eens een gesprek aan bij het huisvandeMens. Wie weet kan ik nog iets bijleren of kan ik er terecht als het echt niet goed gaat. Ik heb een mailtje gestuurd en zo is de bal aan het rollen gegaan.”

Was het moeilijk om die eerste stap te zetten?

Helemaal niet. Ik heb gemaild en kreeg heel snel antwoord van Serge, die hier aan het onthaal zit. Het was direct: ‘Kijk, je kan die of die datum bij ons terecht voor een gesprek.’ Wat de drempel ook verlaagt, is dat het gratis is. Therapie kost vandaag makkelijk 80 euro per uur. Voor veel mensen is dat misschien haalbaar, maar je moet toch heel wat andere dingen laten om dat te kunnen doen.
Ik voelde mij hier ook snel vertrouwd. Ik weet nog dat ik hier eens binnenkwam. Het regende heel hard en ik huilde. Ik voelde mij echt niet goed en zei: ‘Sorry, ik ben te vroeg.’ Maar Serge stelde me meteen op mijn gemak: ‘Zet je neer, ik ga een potje koffie halen.’ Ik heb al tegen veel mensen gezegd: het maakt niet uit wie je bent, wat je doet of wat je niet doet. In het huisvandeMens krijg je mogelijkheden en kansen en er wordt écht naar je geluisterd.

Hoe verlopen de gesprekken met de vrijzinnig humanistisch consulent?

Heel vlot en heel geruststellend voor mij. Katrien is heel empathisch en zorgend. Ik voelde direct: ze begrijpt ergens wat ik bedoel en hoe ik me voel. Ze zegt ook altijd: ‘Elk op zijn tempo, elk op zijn tijd.’ Ik heb het gevoel dat Katrien van heel veel markten thuis is. Ze kijkt ook wat ze nog kan aanbieden buiten het huisvandeMens. Voor mij is Katrien echt een rustpunt. Mijn man weet dat ook. Als het echt niet goed gaat, zegt hij: ‘Bel of mail naar Katrien.’ Ze leert me echt mild te zijn in het leven. Voor anderen ben ik mild, maar niet voor mezelf.

Je komt dus naar het huisvandeMens op momenten waarop je er nood aan hebt?

Ja. In zo’n moeilijke periode kan ik echt bijna de uren aftellen als ik weet: volgende donderdag mag ik naar Katrien. Ik heb ook al veel mensen naar hier doorgestuurd die met iets zitten of over iets zouden willen praten. Katrien heeft heel veel ervaring met rouwbegeleiding. Ik heb mijn mama verloren toen ze amper 59 was. Voor mij is dat iets dat heel zwaar was en nog steeds is. Ook daarin helpt ze mij om wat rust te vinden.

Je hebt al verschillende therapieën gevolgd en bent bij verschillende hulpverleners geweest. Welke rol neemt het huisvandeMens in dat geheel?

Het is eigenlijk allemaal complementair. Katrien helpt mij om te blijven zoeken en blijft dingen aanreiken. Om niet op te geven. Ik ga ook naar mijn huisarts en volg andere behandelingen. Binnenkort start ik bijvoorbeeld met een nieuwe therapie in Brugge. Katrien kende die behandeling niet zo goed, maar ze doet dan wel de moeite om te luisteren: wat houdt dat in? Wanneer start je? Is het invasief of niet? Ze is zorgzaam.

Mijn huisarts probeert me te helpen op het vlak van medicatie, maar hier kan ik echt eens uithuilen. En dan kijken we samen opnieuw: om dit of dat eens te proberen. Kleine dingen, hoor. Echt kleine dingen. Maar ze helpen mij om beter voor mezelf te zorgen. Als ik heel diep zit, zie ik die kleine lichtpuntjes zelf soms niet meer. Dan mail of bel ik en vraag ik of ik eens mag komen. Katrien helpt mij enorm om mezelf liever te zien en mezelf iets te gunnen, en niet altijd in het teken van anderen, mijn gezin en mijn job te staan.

Wat maakt een gesprek in het huisvandeMens voor jou anders dan een gesprek bij een psycholoog?

Voor mij is het heel belangrijk dat ik gewoon kan mailen en geen vier maanden moet wachten. Oké, er kunnen twee of drie weken tussen zitten, maar ik kan er terecht. Ik heb hier ook het gevoel: ik ben wel iemand. Dat het niet puur een job is, maar dat iemand met mij begaan is en echt wil weten hoe het met mij gaat. Wat ik ook heel aangenaam vind, is dat Katrien soms iets over haar eigen situatie vertelt. Dat ze bijvoorbeeld zegt: ‘Ja, ik snap dat helemaal, want bij mij lukt dat ook niet altijd.’ Dat is zo’n bevrijding. Het is een gesprek van mens tot mens.

In het huisvandeMens vertrekt men vanuit het vrijzinnig humanisme. Hoe ervaar je dat?

Ik ben echt katholiek opgevoed. Ik heb zelfs nog voorgelezen tijdens de eucharistieviering. Maar op een bepaald moment heb ik daar sterk afstand van genomen. Toen ik hier zag dat het om vrijzinnig humanisme ging, voelde dat als een bevrijding. Ik heb mij hier altijd goed gevoeld. De waarden en normen komen soms ter sprake en dat vind ik wel boeiend. Voor mij was dat een nieuwe wereld. Maar het is niet opdringerig. Het geeft mij vooral het gevoel: ik mag hier zijn, gewoon zoals ik ben. Ik wil later ook graag mijn afscheidsplechtigheid via het huisvandeMens laten doen. Het is voor mij een hele geruststelling dat het in die context kan gebeuren en dat ik geen katholieke afscheidsdienst hoef te krijgen.

Wat zou je zeggen tegen iemand die overweegt om hier binnen te stappen?

Ik zou het direct aanraden. Ik zou de gegevens geven om te bellen of te mailen. Wees eerlijk, wees kwetsbaar, want anders heeft het voor beide partijen weinig zin. En toch slaagt Katrien erin om, als ze voelt dat het moeilijk zit of vastzit, met bepaalde vragen of voorbeelden los te krijgen wat er los moet komen. Dat vind ik een heel grote sterkte.

Tot slot: je bent niet gelovig en leeft al lang met een depressie. Waar vind jij zelf zin en houvast in het leven?

Absoluut mijn gezin, mijn vriendenkring en mijn papa. Maar ook echt heel kleine dingen. Een bad nemen is bijvoorbeeld iets dat mij volledig tot rust kan brengen. En ik had daarover een boek gelezen van filosoof Alain de Botton: mensen met depressie gaan vaak drie keer per dag in bad. Dat was zo herkenbaar. Ik kon daar eigenlijk wel om lachen, omdat iedereen altijd zegt: ‘Sophie gaat weer in bad.’ Ik heb dan ook een heel assortiment aan productjes.
Maar vooral mijn gezin, mijn papa en mijn vriendengroep. Iets gaan drinken, een ontbijtje met mijn dochter … Ik ben niet de persoon die heel grote dromen najaagt. Ik ben gelukkig als mijn dochter gelukkig is en als mijn man goed in zijn vel zit. We zijn 33 jaar samen en hij heeft al die periodes met mij doorzwommen.
Ik ben echt een huiselijk type. Ik probeer graag eens iets nieuws klaar te maken. Of ik denk: ik ga pannenkoeken bakken tegen dat mijn dochter thuiskomt van school. Om het gezellig te maken, om echt een warme thuis te creëren. Daar kan ik gelukkig van worden.