Feline Dewaele is 25 jaar, pas afgestudeerd als maatschappelijk werker en al vier jaar vrijwilliger bij Keukenklets, een initiatief van Dwaalzin. Dit zijn kookavonden waar jongeren samenkomen om te praten en discussiëren over maatschappelijke thema’s. Wat voor Feline begon als een sociaal engagement tijdens haar opleiding, groeide uit tot een plek waar ze haar passie voor koken combineert met betekenisvolle ontmoetingen. Wie met Feline praat, merkt al snel haar positieve ingesteldheid en haar overtuiging dat iedereen een plek verdient waar die zichzelf kan zijn. Die houding neemt ze ook mee in alles wat ze doet.

Je engagement begon tijdens je opleiding sociaal werk. Wat maakte dat je bent blijven hangen bij Keukenklets?

Tijdens mijn opleiding moesten we een sociaal engagement opnemen. Omdat ik graag kook, zocht ik iets waarbij ik die passie kon combineren met vrijwilligerswerk. Het was eigenlijk de bedoeling om maar een paar keer mee te doen, maar ik voelde me er meteen thuis. Het sprak me zo aan dat ik ben gebleven.

Wat maakt Keukenklets voor jou zo’n bijzondere plek?

Het is een plek waar iedereen welkom is. We koken samen, maar eigenlijk draait het om veel meer dan eten. Tijdens de thema-avonden ontstaan er mooie gesprekken. Je leert niet alleen nieuwe gerechten kennen, maar ook andere mensen, hun ervaringen en hun kijk op het leven. Dat vind ik ontzettend waardevol.

Dwaalzin vertrekt vanuit vrijzinnig-humanistische waarden zoals respect, zelfbeschikking en kritisch denken. Herken je die waarden binnen Keukenklets?
Absoluut. We proberen tijdens de thema-avonden een veilige ruimte te creëren waar iedereen zijn mening kan geven, zolang dat respectvol gebeurt. Tegelijk mag iemand er ook voor kiezen om gewoon te luisteren. Ik vind het belangrijk dat iedereen betrokken wordt en zich gehoord voelt.

Je zegt dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. Tegelijk weet je uit eigen ervaring dat dat niet altijd vanzelfsprekend is. Welke rol speelt jouw blindheid daarin?

Ik ben sinds mijn dertiende volledig blind. Daarvoor was ik zwaar slechtziend. Toen ik nieuwe activiteiten begon te zoeken, vond ik dat best spannend. Je vraagt je af of mensen je gaan aanvaarden en of ze verder kijken dan je beperking.

Bij Keukenklets voelde ik gelukkig al snel dat ik gewoon mezelf mocht zijn. Natuurlijk zijn er dingen waarbij ik hulp nodig heb. Boodschappen doen lukt bijvoorbeeld niet alleen, maar dan neem ik andere taken op mij, zoals de voorbereiding van de thema-avonden of het uitwerken van gespreksvragen. Iedereen draagt op zijn eigen manier bij.

Je vertelt dat mensen vaak vooral je beperking zien. Wat zou je graag anders zien?

Mensen denken vaak dat je niets kan of dat je automatisch ook een verstandelijke beperking hebt. Dat vind ik jammer. Ik wil gewoon behandeld worden zoals iedereen. Als ik ergens hulp bij nodig heb, zal ik dat zelf wel aangeven. Ik ben veel meer dan mijn blindheid. Ik heb gestudeerd, mijn diploma met onderscheiding behaald, ik woon zelfstandig en heb een relatie. Ik wil vooral dat mensen eerst de persoon zien.

Ondanks de uitdagingen klink je heel veerkrachtig. Waar komt die ingesteldheid vandaan?
Ik ben heel oplossingsgericht geworden. Als iets op de ene manier niet lukt, zoek ik een andere manier. Natuurlijk vraagt dat veel organisatie en planning. Dankzij mijn persoonsvolgend budget kan ik zelf bepalen welke ondersteuning ik nodig heb. Die vrijheid vind ik heel belangrijk.

Waar haal je dagelijks motivatie uit?
Ik probeer stil te staan bij kleine geluksmomenten en kleine overwinningen. Dat is iets wat ik nog altijd aan het leren ben. Dankbaar zijn voor wat er wél is en voor wat ik wél kan.

Waar droom je nog van?
Ik zou heel graag een betaalde job vinden als maatschappelijk werker. Helaas bots ik nog vaak op vooroordelen of onwetendheid bij werkgevers. Dat maakt het moeilijk, ondanks mijn diploma en mijn inzet. Daarom blijf ik ondertussen vrijwilligerswerk doen. Ik ben iemand die graag bezig is.

Waar ben je het meest trots op?
Dat ik mijn diploma heb behaald, zelfstandig woon en vrijwilligerswerk kan doen dat echt een verschil maakt. Zo ben ik ook vrijwilliger bij Kookploeg Solidair, waar we maaltijden bereiden met voedseloverschotten voor mensen in armoede. Daarnaast ben ik heel dankbaar voor mijn familie en mijn vriend, die mij elke dag blijven steunen.

Welke boodschap wil je meegeven aan andere jongeren?
Verlies de moed niet. Probeer zelf de eerste stap te zetten, hoe klein ook. Denk na over wat jij belangrijk vindt en zoek mensen die je daarbij willen ondersteunen. Je hoeft het niet alleen te doen.

Tot slot: wat zou je zeggen tegen iemand die twijfelt om naar Keukenklets te komen?
Ik weet dat die eerste stap moeilijk kan zijn. Dat was voor mij ook zo. Neem gerust iemand mee als dat helpt. Maar weet vooral dat je bij ons met open armen ontvangen wordt. We willen een plek zijn waar iedereen zichzelf kan zijn, waar je inspraak hebt en waar je je veilig voelt. Iedereen is welkom.