De Belgisch-Iraanse Elly Mansoury (43), politicologe aan de Vrije Universiteit Brussel, volgt de situatie in Iran op de voet en analyseert wat het regime mogelijk te wachten staat. “De Iraanse bevolking is totaal niet voorbereid op bombardementen,” zegt ze. “Er zijn geen schuilkelders, geen voedselvoorraden. Mensen worden volledig aan hun lot overgelaten.”  Met haar expertise en persoonlijke betrokkenheid maakt ze zichtbaar wat vaak onderbelicht blijft: de spanningen tussen Iran, Israël en de Verenigde Staten zijn geen abstracte geopolitieke machtsstrijd, maar een directe bedreiging voor gewone mensen die nauwelijks bescherming hebben. Daarom is ze onze Mens van de Week.

Een verdere escalatie van het conflict zal uitmonden in een humanitaire crisis voor miljoenen burgers. Volgens Mansoury staat slechts een kleine minderheid van de bevolking, naar schatting 10 à 20 procent, nog achter het regime van de gedode Ali Khamenei, een leider met bijna pauselijke status binnen het sjiisme. Dat de recente aanvallen plaatsvinden tijdens de Ramadan vergroot de angst en onzekerheid onder de bevolking. Toch blijft ook de vraag naar de toekomst van het land prangend. “Hoe zal een democratisch Iran eruitzien?” zegt Mansoury. “Tien procent van negentig miljoen mensen is nog altijd veel. Ook met hen zullen we moeten samenleven.”

De Iraanse bevolking gaat al jaren gebukt onder zware staatsrepressie en een diepe economische crisis. De recente protesten, aangewakkerd door woede over stijgende prijzen en politieke onderdrukking, bereikten een hoogtepunt op 8 en 9 januari, toen honderdduizenden Iraniërs in het hele land de straat opgingen. De veiligheidstroepen reageerden met ongekend geweld. Mensenrechtenorganisaties schatten het aantal arrestaties op meer dan 50.000 en het aantal doden op 33.000 of meer. Het regime voert bovendien dagelijks executies uit.

Mansoury benadrukt dat wat er gebeurt in Iran geen ver-van-ons-bed-show is. “Instabiliteit in het Midden-Oosten heeft altijd gevolgen voor Europa,” zegt ze. Het conflict reikt volgens haar veel verder dan de regio zelf.

De ontwikkelingen raken haar ook persoonlijk. “Dat weegt zwaar. Heel zwaar,” zegt ze. “Ik ben fysiek hier, maar mijn roots liggen in Iran. Het eerste wat ik ’s ochtends doe, is alle internationale nieuwsberichten checken. Momenteel maak ik mij elke nacht opnieuw zorgen over wat er de afgelopen uren gebeurd zou zijn. Het is pijnlijk.”