Acht jaar geleden trokken Lukas (33) en Fien (35) afzonderlijk naar Zweden voor een kanovakantie door de wildernis. Lukas vertrok met vrienden, tenten, pintjes, barbecue en een stevig vakantieplan. Fien wilde samen met haar nicht vooral genieten van de rust en de natuur. Vandaag blikken ze terug op hun toevallige ontmoeting, hun relatieviering bij het huisvandeMens en hoe ze als koppel blijven groeien.

“Van de organisatie moesten Fien en haar nicht één dag met ons samen varen,” vertelt Lukas. “Om te tonen dat ze konden kaartlezen en hun plan trekken.” Die ene dag werd het begin van hun relatie. Opvallend genoeg woonden Lukas en Fien in België al jaren niet ver van elkaar. Ze kwamen zelfs op dezelfde plekken, zonder elkaar ooit echt te ontmoeten. Dat ze uiteindelijk in de Zweedse natuur bij elkaar terechtkwamen, maakt hun verhaal voor hen alleen maar bijzonderder.

“Wij waren echt vertrokken met het idee: we gaan tonen dat we dit als twee jonge vrouwen perfect alleen kunnen,” lacht Fien. “Een beetje bezinning, genieten van de natuur. Maar Lukas is niet meer van onze zijde geweken.”

Terug in België wilden ze het rustig aanpakken. Lukas zag “wel potentieel”, maar gaf Fien de ruimte die ze nodig had. Toch stuurde ze diezelfde avond al een bericht: ‘Morgen pintje drinken?’ Dat bericht hangt vandaag op een bordje in hun huis.

Sindsdien zagen ze elkaar bijna elke dag. Fien twijfelde eerst nog om haar zelfstandigheid op te geven, maar trok uiteindelijk toch snel bij Lukas in. “We waren geen pubers meer,” zegt Lukas nuchter. “We gingen het gewoon proberen.”

Voor Fien voelde dat als een grote stap. “Ik ben niet iemand die zomaar springt,” vertelt ze. “Maar met Lukas durfde ik dat wel.”

Geen stijve bedoening

Trouwen stond al langer op Fiens verlanglijstje. “Ik vind dat een mooi gebaar,” zegt ze. “Een bewuste keuze voor elkaar. Natuurlijk weet ik dat het ‘maar een papiertje’ is voor veel mensen, maar voor mij betekent het: ik kies voor jou, ondanks alles wat nog komt.”

Op grote markt van Ronse, onderweg naar de nachtwinkel voor een zakje chips, vroeg Lukas Fien ten huwelijk. Haar eerste reactie? “Nee, nee, nee,” lacht Fien. “Ik geloofde hem gewoon niet.” Het werd uiteindelijk toch een volmondige ja en twee zakjes chips, om te vieren.

Een klassiek trouwfeest zagen ze allebei minder zitten. “Ik wou geen stijve bedoening,” zegt Lukas. “Geen ceremoniemeester met een stok in zijn gat of familieleden die je amper kent.” Nadat hij eerder ceremonies van het huisvandeMens had meegemaakt, wist hij dat het ook anders kon: persoonlijk, warm en volledig op maat.

Bij het huisvandeMens in Ronse kwamen ze terecht bij vrijwilliger Hilde. “Het eerste gesprek voelde meteen heel warm,” vertelt Fien. “Ze stelde de juiste vragen en het ging gewoon vanzelf.”

Ook op de dag zelf maakte dat verschil. “Ik was echt stressy en hou graag controle,” zegt Fien. “Maar Hilde straalde rust uit. Dat hielp echt.”

Lukas zag meteen het contrast met sommige klassieke trouwformules. “Ik heb ooit een trouw meegemaakt met een dure weddingplanner die zelfs de namen van het koppel vergeten was aan te passen. Dan kies ik liever voor iets dat echt vanuit gesprekken vertrekt.”

Tegengesteld, maar verbonden

Tijdens de gesprekken met Hilde leerden ze ook bewuster praten over hun waarden. “Ik vind het niet makkelijk om spontaan over diepere onderwerpen te praten,” zegt Lukas. “Hilde heeft mij geholpen om te benoemen wat ik belangrijk vind.”

Voor het koppel draait het vooral om open communicatie, eerlijkheid en elkaar blijven zoeken. Ook wanneer het moeilijk gaat. Vandaag combineren ze de revalidatie van Lukas na een zwaar motorongeval met stress rond verbouwingen. Toch proberen ze daarin bewust vast te houden aan hun open manier van omgaan met anderen en met elkaar.

“We hebben echt moeten leren communiceren,” zegt Fien. “Wij zijn heel verschillende mensen. Veel vrienden snapten zelfs niet dat wij gingen trouwen.”

“Toch voelen mensen dat het goed zit tussen ons,” vult Lukas aan. “En dat klopt ook. Ik heb dat zelfs in mijn geloften gezegd: als de politiek zou werken zoals wij werken, zou de wereld zoveel mooier zijn. Gewoon open communiceren, eerlijk zijn en doen wat je zegt.”

Tattoos en muziek als ritueel

Lukas en Fien hebben verschillende matching tattoos. Ondertussen hebben ze er al acht verzameld: kleine herinneringen aan plekken, momenten en periodes die hen gevormd hebben als koppel. “Dat is eigenlijk ook een soort ritueel geworden voor ons,” zegt Fien lachend. “Mochten we ooit een scheidingsritueel doen, dan zal die plaatsvinden in een laserkliniek.”

Tijdens hun ceremonie wisselden Lukas en Fien geloften en ringen uit. Daarnaast speelde vooral muziek een belangrijke rol. Lukas komt uit een muzikale familie en verschillende familieleden traden live op tijdens de plechtigheid. “Mijn familie zijn geen grote sprekers,” vertelt hij. “Maar via muziek konden ze zich wel uitdrukken.”

Het nummer She Goes Nana van The Radios kreeg een centrale plek tijdens hun viering. Het is voor altijd verbonden aan het begin van hun verbouwingen en hun engagement voor elkaar.

Een warme herinnering

Vandaag, twee jaar na hun huwelijk, kijken ze met veel warmte terug op hun trouwdag.

“Het toeval heeft ons echt samengebracht,” zegt Lukas. “Die reis stond al twee jaar gepland. En toch moesten we elkaar precies daar en toen ontmoeten.”

Fien vult aan: “Ik vind ook dat we gegroeid zijn als getrouwd koppel, net door die stap naar elkaar te zetten.”

“Zelfs nu, in moeilijke periodes,” besluit Lukas, “blijft er altijd iemand van ons twee die de ander weer naar het juiste pad trekt.”