Interview
Mila De Baere
16 november 2026
Milo Vidal (25) studeerde politieke filosofie en trok daarna naar Barcelona om fotografie te studeren. In zijn werk zoekt hij de grens op tussen kunst, documentaire en journalistiek. Voor zijn tentoonstelling vertrekt hij vanuit historische oorlogsbeelden en archieven, maar stelt hij vooral vragen over de macht van beelden. Waarom blijven sommige foto’s hangen en verdwijnen andere uit ons collectieve geheugen? En wat kan fotografie nog betekenen in een wereld waarin we dagelijks worden overspoeld door beelden? “We worden vandaag voortdurend geconfronteerd met beelden van oorlog, maar herkennen onszelf daar niet altijd in.”
Je studeerde politieke filosofie en daarna fotografie. Waarom die combinatie?
Ik wist niet precies wat ik wilde doen, maar filosofie sprak me aan omdat je er heel veel moet lezen en begrijpen. Eens je die ‘formule’ begrijpt, kan je er eigenlijk alle kanten mee uit. Daarna ben ik fotografie gaan studeren in Barcelona. Dat was een compleet nieuwe wereld, met mensen van heel verschillende leeftijden en achtergronden. We onderzochten hoe fotografie in de toekomst zou kunnen evolueren. Ons eindwerk ging bewust in tegen klassieke journalistiek en zocht de kruising op tussen kunst en documentaire. Tegelijk vroegen we ons af hoe fotografie zich kan verhouden tot AI, sociale media en de enorme massa aan beelden die vandaag op ons afkomt.
Je tentoonstelling vertrekt vanuit historische oorlogsbeelden. Waar kwam dat idee vandaan?

Het begon met een archieffoto uit 1917 van een Amerikaanse minister. Op de foto worden mensen opgeroepen om te gaan vechten in de Eerste Wereldoorlog, waarbij een ‘onschuldige hand’ willekeurig namen trekt. Ik vond dat een heel absurde foto. Er zit iets bureaucratisch in: mensen worden op een bijna willekeurige manier geselecteerd om naar de oorlog te gaan.
Dat idee van willekeur werd het vertrekpunt voor mijn installatie. Wanneer bezoekers hun naam invoeren, zoekt de machine op het internet naar informatie over hen. Die informatie wordt samengebracht en gebruikt om een historische oorlogsfoto te selecteren uit de collectie van het Imperial War Museum in Londen. Die foto fungeert als een soort spiegel van de bezoeker, een historisch alter ego. Je wordt dus geconfronteerd met een mogelijke versie van jezelf in een andere tijd en context.
Het gaat daardoor niet alleen over willekeur, maar ook over hoe een algoritme op basis van je digitale identiteit bepaalt welke plaats je in de geschiedenis krijgt.

Waarom wil je mensen zichzelf in historische beelden laten herkennen?
Omdat archieven vaak heel ver van ons afstaan. Er zijn ontzettend veel kleine fragmenten uit de geschiedenis die we niet kennen. We kennen misschien twintig beroemde oorlogsbeelden die ons collectieve bewustzijn domineren, terwijl er duizenden andere bestaan. Dat roept voor mij een interessante vraag op: waarom kennen we net die beelden? Wie bepaalt welke foto’s de geschiedenis ingaan en welke verdwijnen?
Daarmee stel je ook de macht van fotografie in vraag?
Absoluut. Het is niet toevallig dat bepaalde beelden bekend worden. Sommige foto’s worden georkestreerd en beelden kunnen een enorme politieke macht krijgen. Aanvankelijk plaatste ik bijvoorbeeld gezichten op bestaande archiefbeelden. Een leerkracht wees me erop dat je daarmee ook iemand willekeurig in een gevoelige historische situatie plaatst. Daar zit een ethische vraag in: waarom beslis jij wie daar terechtkomt?
Daarom ben ik met een systeem van willekeur gaan werken. Ik neem die beslissing dan niet volledig zelf. Het beeld bepaalt bijna zelf waar iemand in de geschiedenis terechtkomt.
Oorlog lijkt in je werk niet alleen iets uit het verleden. Hoe dichtbij voelt die vandaag?

Heel dichtbij. Ik ken mensen van achttien die een brief krijgen in verband met militaire dienst. In Berlijn ontmoette ik mensen die door oorlog hun leven moesten achterlaten. Een Russische jongen die ik kende, kreeg plots te horen dat hij militaire dienst moest doen en is van de ene dag op de andere vertrokken. In Barcelona kwam ik ook veel Oekraïense en Russische mensen tegen. Daardoor is oorlog voor mij minder abstract geworden. Het gaat niet alleen over geopolitiek, maar over mensen rondom ons.
Kan kunst of fotografie de wereld veranderen?
Dat is moeilijk. Tijdens mijn jury kreeg ik bijvoorbeeld de kritiek dat je met kunst de wereld niet kan veranderen. En voor een deel klopt dat. Het is vandaag moeilijk om één foto te maken met een enorme impact. Toch wil ik fotografie opnieuw een beetje politiek maken. Niet door één iconisch beeld centraal te stellen, maar door veel beelden en verhalen opnieuw naar boven te halen. Misschien kan je mensen zo een spiegel voorhouden.
Propaganda is daar het extreme voorbeeld van. Hoe kijk je naar de politieke macht van kunst?

Propaganda is misschien wel kunst in haar meest politieke vorm. Ze kan heel goed als machtsinstrument worden ingezet, en dat kan ontzettend destructief zijn. Ik denk daar ook over na vanuit mijn eigen positie als kunstenaar. Als ik in een propagandamachine terecht zou komen, kunnen mijn talenten plots voor iets compleet anders worden ingezet. Dan ontstaat ook censuur, en uiteindelijk misschien zelfcensuur.
Kunst wordt bovendien voor een groot deel door de staat ondersteund. Dat creëert afhankelijkheden waar je als kunstenaar niet zomaar omheen kan.
Wat hoop je dat fotografie in de toekomst kan betekenen?

Ik hoop dat we blijven zoeken naar wat fotografie nog kan zijn. Misschien ligt de kracht vandaag minder in één iconisch beeld en meer in het samenbrengen van veel beelden en verhalen. Ik hoop vooral dat mensen zichzelf daarin kunnen herkennen. Dat ze niet alleen naar geschiedenis kijken als iets dat voorbij is, maar er ook een verbinding mee voelen. Misschien kan fotografie zo een oriëntatiepunt worden om het heden beter te begrijpen.
Milo Vidal zijn kunst is zichtbaar van 20 tot 22 november op Mutation Festival. Neem zeker ook een kijkje op zijn website.
Wij gebruiken cookies om onze website goed te laten functioneren en om inzicht te krijgen in het gebruik van de site. Door op "Accepteren" te klikken geef je toestemming voor het gebruik van alle cookies. Je kunt je voorkeuren op elk moment aanpassen.