De toekomst is aan de jongeren. Het is een torenhoog cliché, maar er valt weinig tegen in te brengen. In deze turbulente tijden lijkt die toekomst niet altijd vanzelfsprekend. En toch, als we met Maïmouna Badjie (26) en Nathan Bouts (27) praten, voelen we vooral veel energie. De twee acteurs leerden elkaar kennen op de set van razend populaire streamingseries als 2DEZIT en Season of Sex, maar wij leren hen vooral kennen als twee jonge ouders die proberen hun kinderen met openheid en nuance op te voeden vanuit een vrijzinnig humanistische overtuiging: “Je leert beseffen dat jouw mening niet altijd de mening is die wint.”

Maïmouna heeft een dochtertje van zes maanden en Nathan een dochter van drie jaar. Allebei zitten ze met vragen. Hoe leer je luisteren naar meningen waar je het niet mee eens bent? En hoe geef je een kind vrijheid mee zonder te vervallen in angst of controle? Het antwoord zit voor hen niet in grote theorieën, maar in kleine dagelijkse keuzes: openstaan voor andere culturen, jezelf durven relativeren en beseffen dat niemand de waarheid in pacht heeft. Of zoals Nathan het verwoordt: “Je moet je eigen mening in alle vrijheid kunnen uiten, maar je moet ook beseffen dat het maar een mening is.”

 

Jullie zijn allebei nog jong. Hoe waren de reacties toen je zei dat je een kindje verwachtte?

Nathan Bouts: In mijn omgeving werd eigenlijk zeer positief gereageerd. Mijn partner en ik waren er zelf ook al langer klaar voor. Diegenen die negatief reageerden, waren vooral mensen die ik niet goed kende. Er is nooit een perfect moment, ook niet voor kinderen. Ik begrijp dat sommige mensen eerst bepaalde doelen willen bereiken voor ze aan een kroost denken, maar ik vind dat je die ook kan bereiken terwijl je al kinderen hebt.

 

Is er maatschappelijk nog steeds een verschil tussen mannen en vrouwen in het ouderschap? Of is dat veranderd binnen Gen Z? (Generatie Z zijn de mensen geboren tussen 1997 en 2012, red.)

Maïmouna Badjie: Ik zie nog altijd een verschil, vast en zeker. Ik voel dat ik mezelf enorm veel druk opleg. Niemand zegt nog dat je als moeder thuis moet blijven voor je kinderen, maar ergens voelt het nog alsof dat wel verwacht wordt. Mijn dochtertje is inmiddels zes maanden en gaat nu pas naar de crèche, wat eigenlijk echt een luxe is. Veel mensen brengen hun kindjes al naar de opvang wanneer ze drie maanden zijn, omdat ze geen andere keuze hebben.

 

We leven in een onzekere tijd op economisch, sociaal en politiek vlak. Hoe kijken jullie naar de toekomst van jullie kinderen?

Maïmouna: Ik heb het er met mijn vriend ook al over gehad. Veel mensen kiezen er bewust voor om geen kinderen meer op deze wereld te zetten. Ik begrijp dat, maar tegelijkertijd denk ik: ik hoop dat ik een mooie, intelligente en leuke persoon op deze wereld kan zetten. Je brengt je fragiele hartje ter wereld en hoopt dat alles goed komt. Ik wil mijn dochter zoveel mogelijk beschermen, maar ik weet ook dat dat niet altijd zal lukken en dat ze heel wat zelf zal moeten ontdekken.

Nathan: Het is een verschrikkelijke wereld, maar het is ook een keuze om al dan niet op die manier naar de wereld te kijken. Het is misschien naïef om te zeggen, maar deze wereld heeft ook veel positieve kanten om aan vast te houden. Waarschijnlijk zijn er al veel generaties geweest die dachten dat het later erger zou worden. Ik begrijp dat mensen daarom geen kinderen willen, maar we hebben net meer mensen nodig om alles beter te maken. Ik wil mijn kindje gewoon zoveel mogelijk liefde geven. Op alles wat daarbuiten gebeurt, heb ik geen invloed.

 

Maïmouna, jij en je vriend hebben allebei een Afrikaanse achtergrond. Ben je bang dat je dochter met racisme geconfronteerd zal worden?

Maïmouna: Ja, absoluut. Ik denk dat dat onvermijdelijk is. Natuurlijk leven we in een tijd waarin er meer diversiteit is. Toen ik naar school ging in België, was ik het enige donkere meisje in de klas. Ik denk dat het bij mijn dochter wel anders zal zijn. Ik ben eerst opgegroeid in Gambia, waar kinderen vaak donkerder waren dan ik, en hier waren ze net lichter. Ik ben dus in een andere context opgegroeid. Mijn dochter zal sowieso racisme meemaken. Dan hoop ik vooral dat ze daar met mij over kan praten en het niet opkropt.

 

Jullie speelden beiden in Season of Sex en 2DEZIT, twee jeugdreeksen waarin seksualiteit centraal staat. Hoe was dat voor jullie?

Maïmouna: Ik ga eerlijk zijn: ik vind dat heel dubbel. Met Season of Sex wist ik natuurlijk dat het over seks ging, dus dat vond ik best oké. Zeker omdat die scènes inhoudelijk betekenis hebben en dus ook een meerwaarde. Dan vind ik het niet erg om daaraan mee te werken. Maar als er gewoon seks wordt getoond om de seks en naaktheid, dan haak ik ook af.

Nathan: Dat is vooral begonnen met de Amerikaanse serie Euphoria, en is dan overgewaaid vanuit de Verenigde Staten. Iedereen weet intussen dat seks verkoopt. Makers en adverteerders hebben dat opnieuw ontdekt en nu wordt het er heel dik op gelegd. Seks is iets heel moois en dat moet ook op een goede manier worden getoond. Als het een meerwaarde in het verhaal heeft, is het iets anders, maar dat is niet altijd het geval. Ik heb altijd goed het onderscheid kunnen maken tussen wat echt en waardevol is en wat niet.

Maïmouna: Als ik er achteraf op terugkijk, zijn er momenten in mijn carrière geweest waarop ik dacht: moet ik hier nu iets op zeggen? Het is al gebeurd dat ik aangaf dat ik zo min mogelijk intieme scènes wilde doen en wanneer ik dan achteraf het script las, dan stelde ik vast dat er toch drie à vier seksscènes zijn. Bij audities heb je het script nog niet gelezen, dus dat kan je op voorhand niet weten. Maar je bent jong, en ik ben bang dat veel jonge acteurs denken dat ze de rol zullen mislopen als ze die scènes weigeren.

 

En welk beeld over seks schept dat voor jongere generaties?

Nathan: Het kan een averechts effect hebben. Alsof seks altijd en overal beschikbaar is. Zo neem je een loopje met de realiteit. Als jonge mensen zich daarop baseren, kan dat een heel verkeerd beeld geven aan iemand die zijn seksualiteit aan het ontdekken is. Ik vraag me af hoe jongere generaties door zulke series naar seks kijken.

Maïmouna: Dat klopt. In die series wordt een beeld gecreëerd van hoe seks eruitziet en hoe het leven aan een hogeschool is. Het is niet dat je daar constant seks hebt en drugs neemt. Die series geven een foutief beeld en creëren verkeerde verwachtingen. Vaak zijn de mensen die daarnaar kijken ook heel jong. Als je dan denkt dat je op de hogeschool met zoveel mogelijk mensen het bed moet delen en de beste seks ooit moet hebben omdat je een pil of drug hebt genomen, dan hoop ik echt dat mijn kind dat niet doet.

 

Er komt ook een andere groep steeds meer op de voorgrond: de manosphere. Welke invloed kan die op de seksuele ontwikkeling van jongeren hebben? (Manosphere is een verzamelnaam voor online gemeenschappen waar hypermannelijkheid en vrouwonvriendelijkheid worden gepropageerd, red.)

Nathan: Ik maak me daar echt wel zorgen over. Niet per se over die figuren zelf, maar over het feit dat miljoenen jonge mannen daarnaar kijken en ervoor openstaan. Dat betekent ook dat er miljoenen jonge mannen ongelukkig zijn. Ze zijn heel vatbaar voor wat je hen voorschotelt. Ik heb de documentaire van Louis Theroux gezien, Inside the Manosphere, die was echt goed. Maar ik vond dat er te weinig gefocust werd op het publiek dat die boodschappen consumeert en op de vraag waarom jonge mannen zich daaraan spiegelen. Ik ben in een warm gezin opgegroeid zonder het idee dat je ‘als vrouw dit doet en als man dat’. Bij mij zou dat niet binnenkomen, maar er is blijkbaar een grote groep bij wie dat wel aanslaat en een leegte vult.

Maïmouna: Het is niet erg om bepaalde rollen binnen een relatie te verdelen, zolang dat met respect gebeurt. Sinds vrouwen meer macht in de maatschappij hebben gekregen, merk je dat sommige mannen hun rol onduidelijker vinden en zich afvragen wat hun plaats nog is. Ik denk dat de manosphere daar een heftige tegenreactie op is. Je kan als man nog steeds een leidende rol opnemen of sterk zijn, maar je moet respect hebben voor vrouwen en voor anderen in het algemeen. Je mag jezelf niet superieur voelen omdat je een man bent. Rollen mogen worden verdeeld om een gezin beter te laten functioneren, maar dat betekent niet dat iemand minder of meer is.

 

Welke betekenis geeft vrijzinnig humanisme aan jullie leven?

Maïmouna: Ik ben echt wel open opgevoed. Ik kom van twee culturen, dus ik heb ook een breed beeld over hoe de wereld eruitziet. Tot mijn acht jaar heb ik in Gambia gewoond, een totaal andere cultuur dan in België, en dat heeft mijn blik op de wereld echt verruimd. Dat wil ik ook aan mijn dochter meegeven. Ik wil dat zij openstaat voor andere mensen, andere culturen en andere manieren van leven.

Nathan: Mijn ouders vonden het altijd belangrijk dat ik andere culturen leerde kennen. Dat kan om iets kleins gaan zoals een andere keuken proberen, of gewoon beseffen dat jouw blik niet dé blik is. Er zijn oneindig veel interpretaties van het leven. Ik denk dat dat ook te maken heeft met jezelf niet te serieus nemen.

Maïmouna: Ik heb op een freinetschool gezeten en heb ook zedenleer gevolgd. Daar leer je luisteren naar meningen waar je het niet mee eens bent. Je leert beseffen dat jouw mening niet altijd de mening is die wint.

 

Welke rol speelt vrije meningsuiting in jullie leven?

Nathan: Je moet je eigen mening in alle vrijheid kunnen uiten, maar je moet ook beseffen dat het maar een mening is. Over veel zaken waar ik een opinie over heb, weet ik eigenlijk te weinig. Die onwetendheid moet je accepteren, zodat je openstaat voor andere ideeën en mensen. We leven in een tijd waarin je je mening mag verkondigen, maar zodra iemand iets zegt dat niet strookt met jouw visie, wordt het een probleem of wordt het meteen als minderwaardig gezien. Maar dat mensen een andere opvatting hebben, dat moet kunnen. Dan moet je luisteren en begrijpen waar die mening vandaan komt. Er is niet één kant die alles mag roepen en een andere die moet zwijgen. Want voor je het weet, ontstaan er conflicten die veel verder gaan.

Maïmouna: Inderdaad. Als we niets van elkaar kunnen leren door te luisteren, hoe groeien we dan naar een betere wereld? Het is ook durven comfortabel en oncomfortabel te zijn.

Nathan: Vrije meningsuiting is goed, en het is er dankzij de Verlichting.

Foto’s © Isabelle Pateer