De abortuswetgeving zorgt opnieuw voor veel commotie. Terwijl een expertencommissie pleit voor een verlenging van de abortustermijn van 12 naar minstens 18 weken, stelt minister Annelies Verlinden (CD&V) voor om die slechts met twee weken uit te breiden. De vrouwen die zelf voor abortus kozen, komen in dit debat nauwelijks aan het woord. Daarom doorbreekt Lina Corrigan (28) de stilte. Ze was 25 toen ze een abortus onderging: “De procedure voelde als een aantasting van mijn autonomie.” 

Lina woonde nog thuis en was net begonnen aan een nieuwe job. Door een eetstoornis kwam Lina er pas achter dat ze zwanger was na 9 weken. “Ik gebruikte de pil en het was niet superraar dat ik mijn regels niet meer kreeg, maar toen ik wist dat ik zwanger was wist ik meteen: dit wil ik niet.” Lina moest snel kiezen, omdat ze dichtbij de grens van 12 weken zwangerschap zat. Dit zorgde voor extra stress en spanning. Daarnaast was de bedenktijd van 6 dagen een echte hel voor haar. Lina heeft, net zoals vele andere vrouwen, geen fijne ervaring met abortus. Toch is ze blij dat ze voor een abortus koos. “Ik zou het veel egoïstischer gevonden hebben om een ongewenst kind op deze wereld te zetten, dat wens je niemand toe.” 

Hoe verliep het proces voor jou? 

Ik ben eerst naar de huisarts gegaan en werd daarna doorverwezen naar de abortuskliniek. Daar volgde eerst een psychologisch gesprek en een echo. Die echo heeft een medische reden: men moet weten hoe ver de zwangerschap gevorderd is. Het psychologisch gesprek vond ik moeilijk. Dat het verplicht was, voelde voor mij erg betuttelend. Later begreep ik dat dit onder meer dient om na te gaan of iemand niet onder druk wordt gezet door een partner of familie. Daarna werd ik naar huis gestuurd voor de verplichte bedenktijd van zes dagen. Ik was kwaad omdat ik het gevoel had dat mijn autonomie niet werd gerespecteerd. Die wachttijd voelde alsof ik mijn beslissing nog eens moest heroverwegen, terwijl ik die tijd liever had gebruikt om alles emotioneel te verwerken. 

Vond je de bedenktijd erger dan de procedure zelf? 

Ja, absoluut. Vooral omdat ik me niet gehoord of gesteund voelde. Het leek alsof alle verantwoordelijkheid bij mij lag, terwijl je met twee bent om zwanger te worden. Ik had mijn pil correct genomen en toch gebeurde het. Ik stond volledig achter mijn beslissing. Die wachttijd was niet mijn keuze, maar een opgelegde deadline. Bovendien maakte ze het moeilijker om binnen de wettelijke termijn van twaalf weken te blijven, wat extra stress veroorzaakte. Je bent dan vooral bezig met de vraag of je nog op tijd bent voor een abortus, in plaats van met hoe je je voelt en wat je nodig hebt. Voor mij was een abortus net een vorm van verantwoordelijkheid opnemen. Ik zou het erger vinden om spijt te hebben van het krijgen van een kind dan van het niet krijgen ervan. Daarom was dit voor mij de juiste beslissing. 

Wat zegt deze ervaring over jouw zelfbeschikkingsrecht? 

Voor mij voelde het alsof dat zelfbeschikkingsrecht er niet was. Je neemt een beslissing, maar die wordt pas zes dagen later erkend. Alsof je eerst moet bewijzen dat je het echt meent. Er is geen bewezen medisch voordeel aan die wachttijd. Voor mij weerspiegelt ze vooral een houding waarbij vrouwen niet volledig vertrouwd worden om zelf belangrijke beslissingen te nemen. Dat voelde als een aantasting van mijn autonomie. 

Het voorstel tot hervorming van de abortuswet ligt op tafel. CD&V pleit voor een termijn van 14 weken, terwijl het expertencollege minstens 18 weken voorstelde. Hoe kijk jij daarnaar? 

Ik vond de manier waarop dit in de media werd voorgesteld soms misleidend. Het leek alsof de discussie alleen ging over een uitbreiding, terwijl veel partijen eigenlijk verder wilden gaan dan 14 weken. Voor mij maken die twee extra weken onvoldoende verschil. Het voelt eerder als een symbolische uitbreiding. Als politici zelf aangeven dat ideologische overtuigingen een belangrijke rol spelen, vraag ik me af waarom die zwaarder wegen dan wetenschappelijke aanbevelingen of de ervaringen van vrouwen. Luister naar de mensen die hiermee geconfronteerd worden en naar de experten die het onderwerp hebben bestudeerd. Beleid zou gebaseerd moeten zijn op hun inzichten, niet op persoonlijke overtuigingen. Waarom zou ideologie belangrijker moeten zijn dan het welzijn van de vrouwen die dit meemaken?  

Wat zegt dit over de toegankelijkheid en gelijkheid in de gezondheidszorg? 

Ik vind het moeilijk om over gelijkheid te spreken, omdat die in de praktijk niet voor iedereen bestaat. Dat besef je vaak pas wanneer je er zelf mee te maken krijgt. Wie voldoende tijd en middelen heeft, kan nog uitwijken naar Nederland. Voor mensen in een kwetsbare situatie is dat veel moeilijker. Daardoor worden bestaande ongelijkheden alleen maar groter. Dat maakt de toegang tot zorg afhankelijk van je financiële en sociale situatie. 

Wat hoop je dat politici zullen begrijpen als ze abortus bespreken?  

Dat het om het welzijn gaat van vrouwen, en dat dat mensenrechten zijn. Dat wanneer je de autonomie versterkt van vrouwen, je daar iedereen mee helpt. Dat ze hun eigen ego en hun eigen mening opzij moeten zetten en zoveel mogelijk goeds moeten doen voor zoveel mogelijk mensen. Dat is ook de taak van goed leiderschap, niet gewoon je eigen mening willen doordrukken.  

Wat wil je nog meegeven aan iemand die voor dezelfde keuze staat?  

Luister naar jezelf, niet naar je partner of ouders, enkel naar jezelf. Als je nu geen kind wil, is dat genoeg reden om te kiezen voor een abortus. Je hebt daar geen 200.000 redenen voor nodig. Schaamte is aangeleerd, dus je hoeft je niet te schamen. Niemand wil een abortus doen, je wil gewoon niet zwanger zijn. Er mag echt meer compassie en empathie zijn en minder oordeel.