Peter Van Welden (67) had alles: een bloeiende carrière, een stabiele relatie en het vooruitzicht op een zorgeloos pensioen. Tot een WhatsApp-bericht in maart 2024 zijn leven volledig verwoestte. In enkele maanden verloor hij niet alleen 300.000 euro, maar ook zijn huwelijk en zijn zelfvertrouwen. Dankzij onder meer gesprekken bij het huisvandeMens vond Peter opnieuw hoop.

We ontmoeten Peter in het huisvandeMens in Diest. Een plek die hij goed kent, want hier spreekt hij regelmatig met moreel consulente Sylvia. Peter is getekend door wat hij heeft meegemaakt. Eerst succesvol en ‘geslaagd’ in het leven, plots alle zekerheden kwijt en 6 euro om elke dag te overleven. Maar voor ons zit geen gebroken man. Peter overwon zijn schaamte, schreef het boek Opgelicht en vertelt nu zijn verhaal zonder taboes aan iedereen die het wil horen.

Hoe zag jouw leven eruit vóór die bewuste dag in maart 2024?

Ik had alles netjes op orde: een goed inkomen, een mooie relatie, een grond in Spanje waarop ik wilde bouwen als ik met pensioen ging. Mijn gezondheid was prima. Er was geen enkele reden om te denken dat mijn leven drastisch zou veranderen. Ik voelde me veilig, misschien zelfs onaantastbaar. Dat is achteraf gezien een gevaarlijke illusie: je denkt dat je alles onder controle hebt, tot blijkt dat je kwetsbaarheid ergens anders zit, in je vertrouwen.

Hoe begon de oplichting?

Met een WhatsApp-bericht van iemand uit het Verenigd Koninkrijk. Ze wilde België leren kennen en sprak over zakelijke kansen. Dat klonk geloofwaardig. Ik kreeg vaker zulke vragen. Er was niets verdachts. Het begon heel professioneel, zonder druk. Ze toonde interesse in mijn plannen, wist dingen over mijn achtergrond. Dat gaf vertrouwen. Achteraf besef ik: dat is hun kracht. Ze bouwen een verhaal dat klopt, dat inspeelt op jouw dromen. Bij mij was dat mijn wens om na mijn pensioen iets op te bouwen in Spanje. Ze maakte dat concreet: “Waarom zou je niet sneller je droom realiseren?” Dat was het begin van de val.

Wanneer begon je te investeren?

Na enkele weken van berichten. Ze was professioneel, empathisch, en leek oprecht geïnteresseerd. Ze stelde voor om te investeren in cryptomunten. Eerst ging het om kleine bedragen, daarna om grotere. Grafieken toonden rendementen van 10 tot 120 procent. Alles leek logisch. Ik dacht: waarom niet? Je rationaliseert: “Ik ben ondernemer, ik ken risico’s.” Maar dit was geen risico, dit was misleiding. Hoe dieper je gaat, hoe moeilijker om te stoppen. Je blijft geloven dat je geld terugkomt en dat geloof wordt je gevangenis.

Hoeveel verloor je uiteindelijk?

Alles samen zo’n 300.000 euro. Ik haalde geld uit mijn vennootschap, sloot leningen af, verkocht mijn appartement in het buitenland met verlies. Ik zat in een tunnel: hoe dieper ik ging, hoe moeilijker ik kon stoppen. Op een bepaald moment dacht ik zelfs: als ik nog één stap zet, komt het goed. Dat is het mechanisme: hoop wordt een verslaving. Je weet dat het fout zit, maar je durft niet te stoppen omdat stoppen betekent dat je alles kwijt bent.

Wat deed dat met jou persoonlijk?

Het was verwoestend. Mijn vrouw ontdekte alles en verliet me. Ik voelde schaamte, schuld, wanhoop. Banken en politie reageerden kil: “Hoe kon u zo dom zijn?” Je wordt niet als mens behandeld, laat staan als slachtoffer, maar als een dossier. Dat is misschien nog het hardste: je zoekt hulp maar je wordt veroordeeld. Ik heb nachten niet geslapen, ik had gedachten die ik nooit eerder had. Je verliest niet alleen geld, je verliest je identiteit. Wie ben je nog als alles wat je opgebouwd hebt, wegvalt?

Hoe ben je eruit geraakt?

Dankzij mijn kinderen, mijn vrienden en ook dankzij het huisvandeMens in Diest. Ik liep toevallig voorbij en zag een affiche voor een rouwcafé. Ik ontmoette Sylvia die hier werkt als moreel consulente. Haar aanpak was menselijk van bij het allereerste contact. Dat heeft me gered. Ze zei: “Begin gewoon bij het begin.” Geen etiketten, geen diagnoses, gewoon luisteren. Dat gaf rust. Ik had drie ankerpunten: een dak boven mijn hoofd, werk vinden, en begeleiding. Dat werd mijn reddingsboei. Al ben ik er nog altijd niet natuurlijk. Ik woon nu kosteloos bij een vriend omdat ik nog altijd schulden moet afbetalen.

Wat heb je geleerd?

Kwetsbaarheid tonen is kracht. Deel je verhaal, zoek hulp. En bewaar je kritische zin. Ik dacht dat ik alles wist. Dat was mijn grootste fout. We leven in een wereld die ons voortdurend prikkelt met beloftes van meer, sneller, beter. Dat maakt ons blind voor risico’s. Mijn boodschap: praat erover, meteen. Hoe langer je zwijgt, hoe dieper je zinkt.

Ik schreef mijn boek Opgelicht omdat zwijgen niets oplost. Ik wil dat geen enkele euro meer naar die bendes gaat. Ik spreek overal: bij media, bedrijven, politici. Cybercrime is geen randfenomeen. Het treft iedereen, ook mensen met kennis en succes. Het boek was mijn catharsis, maar ook mijn missie: bewustzijn creëren. Want vertrouwen is de draaischijf van samenleven. Als dat breekt, breekt alles.

Hoe kijk je naar de toekomst?

Geen huis in Spanje meer (lacht), maar focussen op wat echt belangrijk is. Ik wil blijven spreken, blijven waarschuwen. Ik wil dat mijn verhaal iets verandert, in wetgeving, in bewustzijn, in menselijkheid. Want oplichting is niet alleen financieel. Het is een aanslag op vertrouwen, en vertrouwen is de zuurstof van onze samenleving.

En tegelijk wil ik ook meer zijn dan iemand die opgelicht is. Want dat ben ik ook. Opnieuw volwaardig mens zijn, ook voor de buitenwereld.