Toen Britt (30) en Akamba (30) elkaar tien jaar geleden tegenkwamen hadden ze nooit kunnen vermoeden dat ze jaren later in een intieme tuin in Diepenbeek een vrijzinnige trouwceremonie zouden beleven, omringd door familie en vrienden. Vandaag blikken ze terug op hun liefdestraject én waarom de keuze voor een relatieviering via het huisvandeMens voor hen vanzelfsprekend werd.

“Eigenlijk wisten we al van elkaar wie we waren,” lacht Britt. “Onze scholen lagen dicht bij elkaar. Maar het was Tinder dat ons echt samenbracht.” De eerste maanden waren, zoals Akamba het beschrijft, “een beetje disappearing–reappearing”, doorspekt met examens, tussenpauzes en aftastende berichtjes. Toch groeide het stilaan uit: wandelingen, cinema, een date in de bibliotheek. En op een dag stuurde Britt hem een meme van Chris Brown: What are we? “Toen wisten we eigenlijk allebei: dit is niet zomaar iets,” zegt Akamba.

Trouwen in Kopenhagen: uit noodzaak, maar op hun eigen manier

De administratieve realiteit maakte trouwen in België moeilijk. Gevlucht als kind, had Akamba geen officieel geboortecertificaat. “In België botsen we dan op muren,” zegt Britt. “Maar in Denemarken is dat anders. Je hoeft enkel aan te tonen dat je echt een koppel bent. Dus zijn we naar Kopenhagen vertrokken.”

Het werd een eenvoudige, praktische plechtigheid, maar toch bijzonder. “Ja, het is een beetje bandwerk daar,” vertelt Akamba. “De koppels volgen elkaar in sneltempo op. Maar wat er gezegd werd, kwam wel binnen. En we maakten het zelf mooi.”

Er waren geen familieleden bij. Dat was de afspraak. “Het ging om ons moment,” zegt Britt. “Maar we wisten wel: een viering met familie willen we later wél.”

Op zoek naar een ceremonie die bij hen past

Terug in België wilden ze een viering die echt voelde als hén. Geen kerkelijk huwelijk: “we zijn niet gelovig, en willen niet trouwen voor een geloof maar voor elkaar”. Dus wilden ze iets persoonlijk, warm en op maat.

Via een vriendin kwam Britt bij het huisvandeMens terecht. “Ik had al eens zo’n ceremonie meegemaakt en dacht meteen: dit is het. Geen opgelegd script, geen strakke traditie, maar echt een verhaal van mensen over mensen.”

Samen met vrijzinnig consulent Jana doorliepen ze twee gesprekken en een uitgebreide vragenlijst. “Jana luisterde heel goed,” zegt Britt. “Naar grote lijnen, maar ook naar gevoelige thema’s, zoals het overlijden van de mama van Akamba. Ze dacht mee: hoe verwerken we dat mooi? Niet triest, wél betekenisvol.”

Het werd een ceremonie met muziek, persoonlijke speeches, een stoel voor Akamba’s mama, én een ballonnenmoment als warme herinnering.

De dag zelf: “Alles klopte gewoon”

Van stress was er nauwelijks sprake. “Het is een van de enige onderdelen van de dag waarover ik geen stress had,” lacht Britt. “We wisten dat het goed zat. Het draaide om ons verhaal, in onze woorden.”

De geloften, die ze zelf schreven, waren misschien het spannendste moment. “Ik heb die letterlijk geschreven onder een vers geschilderde muur tijdens verbouwingen,” grapt Akamba. “Maar toen ik ze uitsprak, voelde ik alles trillen.”

De familie speelde een bijzondere rol. Zussen, ouders en vrienden spraken of zongen, en Jana maakte zelfs een gepersonaliseerde huwelijksakte, mét een illustratie van hun kat.

“Mijn familie had nog nooit zo’n vrijzinnige ceremonie gezien,” zegt Britt. “Maar ze waren zó onder de indruk. Het was luchtig, persoonlijk en het draaide écht om ons twee.”

Ook Akamba’s familie, deels sterk katholiek, was positief verrast. “Er was absoluut geen conflict,” benadrukt hij. “Iedereen zag: dit klopt voor ons. En dat was genoeg.”

Een ceremonie die vrijheid geeft

Wat het vrijzinnig humanisme voor hen betekent? “Dat je kan trouwen voor de liefde en voor elkaar, zonder iets dat niet bij je past,” zegt Britt. Akamba vult aan: “Iedereen leeft zoals hij wil leven. Dat is wat wij belangrijk vinden. En dat voelde je in elk detail.”

Zouden ze een huwelijk bij het huisvandeMens aanraden? “Twee keer ja,” zegt Akamba meteen. “Het is echt trouwen op je eigen manier. Voor elkaar, niet voor de vorm.”
Britt knikt: “Je kan het met een gerust hart uit handen geven. Het wordt persoonlijk, warm, en vol betekenis. Het was ons verhaal, verteld zoals we het zelf voelen.”

“En,” voegt Akamba toe met een glimlach, “ik zou nog altijd naar rechts swipen.”