Aan de vooravond van Antwerp Pride, die dit jaar het thema Fearless draagt, schreef Roman Van Houtven (33) een oproep die blijft nazinderen. Niet om angst weg te duwen, maar om die eindelijk te benoemen. “Hoe kan ik als queer persoon in hemelsnaam zonder angst zijn in deze tijden?”, vraagt hij zich af. Het is een vraag die steeds vaker door zijn hoofd spookt en die voor veel queer personen herkenbaar is. Omdat hij weigert te buigen voor een wereld die hem steeds vaker vertelt dat hij bang moet zijn en omdat hij hardop zegt wat velen voelen, is Roman Van Houtven onze Mens van de Week.

Acteur, danser en theatermaker Roman Van Houtven gebruikt zijn stem niet alleen op het podium, maar ook in het maatschappelijk debat. Wie de afgelopen jaren naar de Vlaamse televisie keek, kon niet om hem heen. Als de sympathieke Ruben in Dertigers of de strategische ‘Snowdaart’ in De Verraders  of het personage Aiden in Familie valt hij op door zijn natuurlijke présence en zijn authentieke manier van spelen. Maar zijn wortels liggen niet in de vluchtigheid van de showbizz, ze liggen in de fysieke discipline van hedendaagse dans en in het sociaalbewogen theater.

Roman studeerde aan P.A.R.T.S., de prestigieuze dansschool van Anne Teresa De Keersmaeker, en nam die intensiteit mee naar het podium. Hij schitterde internationaal in Us/Them van Bronks en gaf in de monoloog Razen een gezicht aan thema’s als homoseksualiteit, uitsluiting en kwetsbaarheid. Het is een rode draad in zijn werk: de bereidheid om kwetsbaarheid te tonen en maatschappelijke taboes bespreekbaar te maken.

Hoe kan je als queer persoon zonder angst zijn in deze tijd?

Diezelfde eerlijkheid klinkt nu opnieuw, aan de vooravond van Antwerp Pride. Hoe kan je als queer persoon zonder angst zijn in deze tijd? Hij somt de realiteit op: luide groepen die hun bestaansrecht betwisten, politieke leiders die verworven rechten terugdraaien, jongeren die een veertienjarige mishandelen om zijn geaardheid, cijfers die aantonen dat geweld tegen queer personen steeds meer als ‘gerechtvaardigd’ wordt gezien.

En dan is er die ene blik, die fractie van een seconde waarin hij weet dat er commentaar komt. “Vuile homo”, riepen enkele jongeren hem toe in zijn eigen buurt. Niet nieuw, wel opnieuw. Niet onverwacht, wel steeds vaker. Het is die alertheid, ingebakken van jongs af aan, die hem vergezelt wanneer hij de tram neemt, door de stad wandelt of sociale media opent.

Toch kiest Roman voor liefde boven angst, voor zichtbaarheid boven afzondering, voor samenkomen boven isolatie. “Om die luide stemmen die naar ons roepen, ons dehumaniseren en ons proberen uit te wissen, te kunnen overstemmen.”

Hij sluit zich aan bij de boodschap van Pride: dat fearless zijn niet betekent dat je geen angst hebt, maar dat je weigert je door die angst te laten wegduwen. Dat je blijft spreken, blijft dansen, blijft bestaan.

Het is aan beleidsmakers om het tij te keren, terwijl het aan ons is om luid en zichtbaar te blijven.

Dit weekend zal hij fearless zijn én alert. Hij zal dansen, protesteren, vieren dat queer personen bestaan.

Maar hij zal ook waakzaam blijven. Want, zegt hij, het is aan beleidsmakers om het tij te keren, terwijl het aan ons is om luid en zichtbaar te blijven.

“Laten we ­samenkomen en een vuist maken. Een zachte, maar krachtdadige vuist die spreekwoordelijk keihard op tafel klopt en hopelijk onze maatschappij en onze beleidsmakers wakker doet schieten.”