Kim Gevaert (48) kennen we als olympisch kampioene, topsprintster en een van de grootste atleten die ons land ooit heeft voortgebracht. Maar deze week raakte ze vooral een gevoelige snaar als moeder en de manier waarop ze omgaat met diversiteit en racisme binnen haar gezin. Daarom is Kim Gevaert deze week onze Mens van de Week. Niet omwille van de vele medailles of prestaties, maar omwille van een menselijke boodschap die verder reikt dan de atletiekpiste: geef mensen stevige wortels, zodat ze rechtop kunnen blijven staan wanneer de wind opsteekt.

In het Radio 1-programma De Zomer van vertelde Gevaert openhartig over haar opvoeding. Samen met haar partner Djeke Mambo een voormalige hordeloper en hink-stap-springer heeft ze vier kinderen met Belgische, Congolese en Portugese roots. Een rijkdom, zo ziet zij het zelf. Daarom vinden zij het belangrijk dat hun kinderen trots zijn op alle stukjes van hun identiteit.

Gevaert vertelde hoe bewust ze daarmee is omgegaan. Toen haar kinderen jong waren, ging ze actief op zoek naar kinderboeken waarin ook kinderen met een Afrikaanse achtergrond voorkwamen. Niet omdat daar een grote theorie achter zat, maar omdat ze wilde dat haar kinderen zichzelf konden herkennen in de verhalen die ze lazen.

Ze merkt bovendien dat er de voorbije jaren veel veranderd is. “Ik vind wel dat er veel meer aandacht is voor multiculturaliteit. Zowel op tv als hier bij de VRT en Ketnet worden er veel meer multiculturele mensen getoond. Dat vind ik heel fijn. Ik ben blij dat mijn kinderen dat zien en dat ze zich kunnen vereenzelvigen met een aantal mensen. Dat is wel heel fel veranderd.” Dat vindt ze belangrijk. Kinderen die zichzelf herkennen in de wereld rondom hen, voelen zich nu eenmaal meer gezien.

Toch kijkt Kim niet enkel met een roze bril naar de samenleving. Ze beseft dat racisme nog altijd bestaat. Misschien minder zichtbaar soms dan in het verleden, maar daarom niet verdwenen. Haar kinderen worden er voorlopig nauwelijks mee geconfronteerd, vertelt ze, maar ze weet dat die dag ooit kan komen. Daarover zei ze in het verleden: “Vroeg of laat zullen mijn kinderen een keer lelijke opmerkingen krijgen. Het is al gebeurd, maar dat gaat het ene oor in, het andere oor uit.”

Wat opvalt in haar verhaal is dat ze niet spreekt vanuit angst of boosheid. Ze spreekt als een moeder die haar kinderen wil voorbereiden op het leven. Niet door hen bang te maken, maar door hen sterk te maken. “Helaas zal racisme altijd wel een stukje van onze maatschappij blijven. Het zou naïef zijn om te denken dat het er nu niet meer is. Het sluimert altijd. Tot nu toe zijn ze er nog niet al te veel mee geconfronteerd geweest, maar ik hoop gewoon dat we hen van binnenuit sterk genoeg maken. Als ze dan met racisme geconfronteerd worden, kunnen ze ermee om.”

Een mooie gedachte waar veel in schuilgaat. Zelfvertrouwen. Veerkracht. Trots mogen zijn op wie je bent en waar je vandaan komt. Niet omdat de wereld altijd eerlijk zal zijn, maar omdat je weet dat jouw waarde niet afhangt van de vooroordelen van anderen.