Met het overlijden van Margriet Hermans (17 maart 1954 – 3 juni 2026) verliest Vlaanderen een warme, geëngageerde en onvermoeibare stem. Als zangeres, presentatrice, politica, bestuurder bij het Willemsfonds en gedurende een periode ook bestuurder van deMens.nu zette zij zich jarenlang in voor cultuur, emancipatie, kritisch denken en solidariteit vanuit een vrijzinnig humanistische overtuiging.

In ons magazine vertelde ze nog hoe sterk haar sociaal engagement van jongs af aan aanwezig was. “Gebruik je rechten, vergeet je plichten niet”, zei ze. En ook: “We moeten op zijn minst geloven dat we een betere plek kunnen nalaten aan de generaties na ons.”

Dat engagement trok ze ook door in haar werk voor het Willemsfonds. Literatuur was een van haar vele passies, daarom engageerde ze zich mee voor de promotie van De Bronzen Uil, de wedstrijd voor de beste Nederlandstalige debuutroman. Eerder dit jaar presenteerde ze, naar aanleiding van 175 jaar Willemsfonds, de tweedelige podcast Denken, doen, verbinden, over de maatschappelijke rol van de socioculturele vereniging, kritisch denken en verbondenheid.

Sylvain Peeters, voorzitter van het Willemsfonds, noemt haar “zeer goedlachs, altijd bij de pinken en bijzonder pienter. Iemand met een groot hart, zonder kapsones. Gewoon iemand zoals jij en ik. De vrijzinnige gemeenschap mag er fier op zijn dat zij deel van haar uitmaakte.”

Ook Mario Van Essche, voorzitter van het Humanistisch Verbond, koestert warme herinneringen aan Margriet. “Ze was de anti-diva: realistisch, vriendelijk, maar met een uitgesproken mening, die ze uitte zonder compromissen en zonder pretenties, ook niet als het tegen haar eigen partij of strekking inging.”

Raymonda Verdyck, voorzitter van deMens.nu, herinnert zich een warm gesprek met Margriet tijdens een voorstelling van het VUB-orkest in Oud-Turnhout: “Een ongelofelijk fijnzinnig en warm iemand, met een heel groot hart. In haar engagement droeg ze de waarden van het vrijzinnig humanisme mee uit.”

Na een agressieve kankerdiagnose koos Margriet voor euthanasie. Ook daarin klinkt haar levenshouding door: het recht om zelf richting te geven aan het eigen leven, tot op het einde. Een keuze in de lijn van haar geloof in menselijke waardigheid, vrijheid en zelfbeschikking.

We herinneren haar als iemand die niet aan de zijlijn bleef staan, maar zich bleef uitspreken, verbinden en inzetten voor anderen. Of zoals ze het zelf zei: “Ik heb óók mijn steentje bijgedragen aan de samenleving.”