Op de MIA’s stond hij: Baloji Tshiani. Hij betrad het podium om de award voor beste hiphop uit te reiken, die naar Zwangere Guy ging, maar gebruikte zijn moment voor iets anders. Zijn statement was scherp en onmiskenbaar politiek: “Hiphop is een politiek gebaar, en durft te zeggen: ‘Fuck Vlaams Belang’.” En hij herinnerde eraan dat zijn engagement geen pose is: “By the way, ik was vroeger ook een vluchteling, een illegaal.” Baloji gebruikt het podium om te spreken. Daarom is hij onze Mens van de Week. 

De Congolees-Belgische kunstenaar, geboren in 1978 in Lubumbashi en opgegroeid in Luik, is al jaren een creatieve kracht die zich niet laat vastpinnen op één discipline. Hij begon als rapper bij het Luikse hiphopcollectief Starflam, maar groeide de voorbije tien jaar uit tot een zeer veelzijdig artiest: muzikant, filmmaker, beeldend kunstenaar, art director en kostuumontwerper. Met zijn vierdelige album Augure en zijn gelijknamige filmdebuut schopte hij het tot in Cannes én werd hij geselecteerd als Belgische Oscarinzending.

Hoewel hij in Franstalig België en Frankrijk al lang een gevestigde naam is, begint Vlaanderen hem nu pas echt te ontdekken. Nochtans werkte hij samen met artiesten als Bazart, Arsenal en Damon Albarn, en beweegt hij zich moeiteloos tussen muziek, film, mode en beeldende kunst. Zijn werk is altijd gelaagd, persoonlijk en doordrongen van een zoektocht naar identiteit, afkomst en toekomst.

Toen hij drie was verliet hij zijn moeder en vertrok met zijn vader naar België, eerst naar Oostende en daarna naar Luik. Hij sprak alleen Swahili en voelde zich vervreemd van de wereld om hem heen. “Hier heb ik Frans geleerd. Ik was de enige zwarte persoon in de klas, meer een attractie dan een probleem. Tot de leeftijd van zes jaar was school de enige plek waar ik sprak,” vertelde hij. Op zijn vijftiende verliet hij het gezin. In een jongerencentrum vond hij een taal die hem wél toeliet te bestaan: rap. Daar ontmoette hij de jongeren met wie hij Starflam zou vormen, het Luikse hiphopcollectief dat begin jaren 2000 pionierde binnen de Franstalige hiphop.

In 2025 opende hij de 34e editie van Couleur Café. De sfeer was vrolijk en licht, maar ook daar liet Baloji zijn stem niet onbenut. Hij sprak over Gaza, over homofobie, over een regering die vastloopt. Over Congo, zijn geboorteland dat volgens hem te vaak in de steek gelaten wordt. Zijn engagement is nooit vrijblijvend; het is geworteld in zijn eigen geschiedenis. Want ‘Baloji’ betekent in het Swahili zoveel als ‘tovenaar’. En toveren is precies wat hij doet: met muziek, met beelden, met woorden, met kostuums, met verhalen die grenzen openbreken en nieuwe werelden voorstellen.